پایگاه اطلاع‌رسانی ریواس جنوب (rivasjonoob.ir)/

اورس مه ير در دوران جواني در حالي کار قضاوت را آغاز کرد که بزرگ‌ترين آرزويش حضور در استاديوم «سن سيرو» بود.داور
هنگامي که داورها کار خود را به درستي انجام مي‌دهند، کسي متوجه حضور آن‌‌ها در ميادين فوتبال نمي‌شود. امّا زماني که آنها مورد توجه قرار مي‌گيرند، اين سؤال مطرح مي‌شود که چه اشتباهي مرتکب شده‌اند؟! همچنين شايد اين پرسش مطرح شود که کدام آدم عاقلي داور مي‌شود؟! بدون شک تنها کساني که با تمام وجود، عاشق اين کار باشند! يکي از اين افراد، کسي است که در آغاز قرن بيست و يکم در شمار برترين داوران دنيا محسوب مي‌شد. اين داور سوييسي در دوران جواني در حالي کار قضاوت را آغاز کرد که بزرگ‌ترين آرزويش حضور در استاديوم «سن سيرو» بود! ماير از آن روزها مي‌گويد: «وقتي ۱۴ سالم بود. فهميدم که هيچ وقت نمي‌توانم يک فوتباليست حرفه‌اي شوم و در سن سيرو بازي کنم! اين بود که با خودم گفتم: پس اکنون چه بايد بکنم؟ چطور است داور شوم؟! فکر خوبي بود! البته مجبور بودم تا ۱۸ سالگي صبر کنم. زيرا درسويس، حداقل سن براي داوري ۱۸ سال است. امّا مسيري که انتخاب کرده بودم، براي خودم مشخص بود. دلم مي‌خواست به استاديوم سن‌سيرو بروم و در جام جهاني سوت بزنم. وقتي داوري را شروع کردم خانمي از من پرسيد: هدفت چيست؟! و من گفتم: هدفم اين است که در جام جهاني ۱۹۹۸ داوري کنم! اين حرف را ۲۱ سال قبل از جام جهاني فرانسه زده بودم! گفتم دلم مي‌خواهد در آن جام جهاني حاضر باشم و همين طور نيز شد! بله. در آن جام‌جهاني حاضر بودم.»
مه ير در سال ۱۹۹۴ به فهرست داوران فيفا اضافه شده بود و پس از چهار سال به رؤياي بزرگ زندگي خود رسيد سوييسي بودن او سبب شد که کسي در مورد بي‌طرفي او شک و شبهه‌اي نداشته باشد و به همين دليل براي سياسي‌ترين مسابقه آن تورنمنت که بين ايران و آمريکا برگزار مي‌‌شد، انتخاب شود. مه‌ير درباره لحظات پيش از مسابقه مي‌گويد:
«زيباترين لحظه قبل از شروع مسابقه وقتي بود که دو تيم در کنار هم ايستادند و برق فلاش دوربين خبرنگار‌‌ها و عکاسها، فضا را پرکرد. تمام تماشاگران که حدود ۴۰ هزار نفر بودند. شروع کردند به فرياد زدن زيرا همه مي‌دانستند که اتفاقي تاريخي در شرف رخ دادن است. مسابقه‌اي که براي تمام مردم دنيا يک پيام داشت. اين که «ما صلح مي‌خواهيم!» مي‌خواهيم فوتبال بازي کنيم. مي‌خواهيم با هم دوست باشيم. بله! پيش از شروع مسابقه حس و حالي بسيار خوبي در فضا حاکم بود.»
امّا در طول مسابقه چه رخ داد؟ مه ير چنين ياد مي‌کند: «در جريان مسابقه بايد تصميم مي‌گرفتم که در يک صحنه براي ايران پنالتي بگيرم يا خير؟ امّا پنالتي نگرفتم. زيرا در اين صورت دروازه‌بان آمريکا کارت قرمز مي‌گرفت و در ضمن به نظرم رسيد که بازيکن ايراني [خداداد عزيزي] بسيار بزرگنمايي کرد و خودش را به راحتي روي زمين انداخت. البته آن صحنه را واقعاً مي‌شد پنالتي گرفت. ولي من پنالتي اعلام نکردم. فکر کردم به اين شکل در روند مسابقه تغييري ايجاد نمي‌شد و براي بازي بهتر است!»
داور سوييسي درباره نتيجه مسابقه مي‌گويد: « از اين که ايران با نتيجه (۲ ـ ۱) پيروز شد، خوشحال بودم به خصوص از اين جهت که يکي از دوگل ايران مشکوک به آفسايد بود کمک من لوسين بوشارديو Lucien Bouchardeau که کمک داور بي‌نظيري بود، اجازه داد مسابقه ادامه پيدا کند. البته تصميمش درست بود و همين امر سبب شد ايران (۲ ـ ۱) پيروز شود. خوشحال بودم؛ زيرا ديگر کسي درباره پنالتي بحث نمي‌کرد. بازي فوق‌العاده‌اي بود و دو تيم با روحيه‌اي جوانمردانه با هم بازي کردند در پايان سال هم فيفا جايزه بازي جوانمردانه سال را به هر دو تيم داد که تصميم فوق‌العاده درستي بود. فکر مي‌کنم داوري ما در آن روز، نمره قبولي گرفت.»
قضاوت‌هاي مه‌ير سبب شد تا بسياري، او را به عنوان يکي از بهترين‌هاي دنيا بدانند. او چهار سال بعد براي دومين بار، افتخار حضور در جام جهاني را به دست آورد.
«ما در کره‌جنوبي مستقر بوديم. نظم و انضباط مردم کره، مرا به شدت تحت تأثير قرار داده بود. جمعيت‌هاي ۳ تا ۴ ميليون نفري در خيابان‌‌ها، مسابقات را تماشا مي‌کردند بدون آن که کوچک‌ترين اتفاقي براي مردم رخ دهد. در آن تورنمنت هم قضاوت يک بازي مهم بين کره جنوبي و آمريکا را به من واگذار کردند ديداري که بار سياسي فراواني داشت. پس از آن مسابقه قضاوت يکي از بازي‌هاي نيمه‌نهايي را به من سپردند که بدون شک، بزرگ‌ترين و مهم‌ترين مسابقه‌اي بود که در تمام عمرم قضاوت کرده بودم. کره‌جنوبي در برابر آلمان آن ديدار هم بسيار مهم بود.»
در آن ديدار نيز اتفاقي جنجالي رخ داد و کارت زردي که او به ميشائيل بالاک نشان داد، سبب شد که بالاک، ديدار فينال را از دست بدهد. امّا گرفتن تصميم‌هاي دشوار، بخشي از کار يک داور خوب است. مه‌ير در پايان سال ۲۰۰۴ بازنشسته شد و بااين که ديگر به صورت مستقيم با دنياي فوتبال ارتباط ندارد. امّا اتفاقاتي که در دنياي داوري مي‌افتد را با دقت دنبال مي‌کند. داور فوتبال،‌ هنرمندي است که بايد همواره خود را به روز نگه دارد. مه ير درباره تکنولوژي‌‌ خط دروازه مي‌گويد:
«هميشه طرفدار تکنولوژي خط دروازه بودم. برايم مهم نيست که از دوربين استفاده شود يا از قطعه کوچک درون توپ، مهم اين است که اين تکنولوژي به داوران کمک مي‌کند و به آنها احساس امنيت مي‌دهد به اين ترتيب داور با اطمينان مي‌تواند بگويد که توپ از خط دروازه عبور کرده يا خير؟ از مدّت‌‌ها پيش طرفدار اين تکنولوژي بودم. به عقيده من بسيار خوب شد که فيفا بالاخره تصميم گرفت که از اين فناوري در جام جهاني استفاده کند. زيرا با اين کار از حواشي داوري کاسته خواهد شد. من درباره استفاده از دوربين براي تشخيص خطا بودن حرکات مشکوک يا هند بودن و نبودن صحنه‌هاي مورد بحث چندان مطمئن نيستم. داور بايد نيت بازيکن را تشخيص داده و سرعت و فاصله را تخمين بزند. اين کار وظيفه داور است!»
حرفه داوري از زمان بازنشستگي مه‌ير تا امروز با تغييراتي مواجه شده است. داوران برتر به شدّت تحت فشار هستند. با اين حال نبايد توانايي داوران در مسابقات، از آنها گرفته شود. فوتبال بدون وجود داوران خوب، جذاب نيست.
مه‌ير در ارتباط با لزوم حمايت از داوران معتقد است: « ما به داوراني نياز داريم با شخصيت‌هايي متفاوت. بايد بيش از اين‌‌ها تلاش کنيم تا اين داوران رشد کنند و اعتماد به نفس پيدا کنند. به نظر من، اين مسأله مهم‌ترين نکته است. هم براي فيفا و يوفا و هم براي تمام فدراسيون‌هاي عضو. حرف من هميشه همين بوده است. لزوم حمايت از داوران. بايد از اين نوع داوران به شدت حمايت کرد. زيرا آنها هستند که منصفانه بودن فوتبال را تضمين مي‌کنند و جلوي سوء استفاده از فوتبال را مي‌گيرند. به اين ترتيب ارزش و اعتبار فوتبال، بيشتر مي‌شود. اما اگر از داوران حمايت نشود، ممکن است کل فوتبال به خطر بيفتد. در اين صورت ممکن است از فوتبال سوء استفاده شده و اين اتفاقي است که کسي دوست ندارد شاهد آن باشد.»