پایگاه خبری-تحلیلی ریواس جنوب (rivasjonoob.ir)/

 

توسعه راههای ارتباطی علیرغم مزایای قابل توجه، در بسیاری از موارد موجب خسارت‌های زیادی به محیط زیست و متابع طبیعی می‌شوند، جاده‌های موسوم به جاده‌های عشایری در نوع خود بیشترین تخریب به محیط زیست را وارد کردند.

این جاده‌ها پای انسان را به محیط‌های بکر سرشار از گونه‌های گیاهی و‌جانوری باز نموده و خسارت‌های جبران ناپذیری به منابع طبیعی و محیط زیست وارد کرده‌اند، در سالیان قبل زندگی عمده جمعیت استان به صورت عشایری بوده و بدون داشتن جاده، بین ییلاق و قشلاق در حرکت و‌ کوچ بودند لذا اصل زندگی عشایر در قالب حرکت شکل گرفته و در طول کوچ احشام از علفهای مسیر تغذیه می‌کردند و عملا نیاز به جاده برای تردد و خدمات رسانی وجود نداشته است‌، متاسفانه در سال‌های اخیر شور جاده سازی برای عشایر فزونی گرفته، حال آن که زندگی عشایری کم کم جای خود را به زندگی روستایی و شهری داده و عمده جمعیت عشایر اسکان پیدا کردند و لذا جاده سازی برای عشایر هیچ توجیهی ندارد.

انتهای پیام/ بهزادیان