بیمارستان جلیل؛ مرکز تروما در گرداب بحران/ نبود نیروی خدماتی؛ بحرانی که زحمت درمان را بر باد میدهد/ آسانسورهای انحصاری و بیماران سردرگم در طبقات/ پناهی، بهجای انتقادپذیری، اتهامزنی میکند
یادداشت ارسالی/
بیمارستان جلیل بهعنوان مرکز تروما، روزهای خوبی را سپری نمیکند. متأسفانه بنا به گواه پرسنل اداری و درمان و همچنین گزارشات مردمی شرایط بیش از پیش بغرنج تر شده است.
کمبود نیروی خدماتی نقش مهمی در بخش زیادی از بحرانهای بیمارستان، از گذشته تاکنون، داشته است. کلیه نیروهایی که قبلاً بهواسطه سیاسیون در قالب خدمات وارد شده بودند، بعداً توسط همان سیاسیون وارد چارت اداری و بعضاً مدیر شدند و در این چرخه، درمان بیشترین آسیب را دیده است. تیم مدیریتی کنونی دانشگاه نیز افتخار خود را در عدم جذب نیروهای خدماتی میداند؛ اما خانم پناهی نمیداند که نبود نیروهای خدماتی همه زحمات درمان را بر باد داده است.
کسی توقع ندارد رئیس دانشگاه رویه گذشتگان را در پیش بگیرد و خارج از چارچوب جذب کند؛ اما این انتظار وجود داشت که دانشگاه دستکم برای جذب نیرو پیگیر مجوز باشد.
آنها با توجیهاتی مانند تراز منفی نیروی انسانی، از زیر بار آن شانه خالی میکنند؛ اما کیست که نداند علت اصلی، محافظهکاری است و آنها هیچ تلاشی در این زمینه نکردهاند. اینگونه است که نبود بیماربر و نیروهای خدماتی عملاً به درمان آسیب زده است.
همین مشکلات و کمبود نیرو در خصوص نیروهای حراست و حفاظت فیزیکی نیز وجود دارد.
در نتیجه مشکلات موجود، بارها بیماران بدحال، در طبقه زیرزمین و همکف، با پرسنل درگیر شدهاند. بارها نیز درگیریهای فیزیکی میان پرسنل سیتیاسکن و همراهان بیماران رخ داده است.
مشکل خرابی آسانسور و در انحصار درآمدن آسانسورها توسط پرسنل بیمارستان نیز از دیگر مسائلی است که شکایت مردم را برانگیخته است. این مسئله منجر به عدم استفاده مردم و بیماران از آسانسور شده است و بیماران سردرگم در طبقات مختلف رفتوآمد میکنند؛ همین مسئله وضعیت بیمارستان را شبیه بازار شام کرده است.
متأسفانه در شرایطی که ریاست بیمارستان مشارکت و همراهی لازم را ندارد، مدیر داخلی نیز با انتخاب مسئولان بخشهای بیتجربه، بیتوجهی به شایستهسالاری و حذف نیروهای باتجربه، موجب بیانگیزگی پرسنل شده است. این امر نیز به زیان نظام سلامت و مردم تمام شده است.
مسئله تا جایی بغرنج شده است که تعداد زیادی از پرسنل درمانی علاقهمند به اضافهکاری هستند، اما به دلیل رفتار نامناسب مسئولان بخش و مدیریت نامناسب توزیع نیروها، با کاهش کاذب نیروی پرستاری روبهرو هستیم. در واقع کادر درمان مجرب، با شرایط مدیریتی موجود، عطای اضافهکاری را به لقایش بخشیدهاند.
بسیاری از شاهدان و پرسنل میگویند در هیچ دورهای تا این اندازه، مسئولان بخشها فامیلسالاری و رفیقبازی را حاکم نکرده بودند.
نکته دردآور ماجرا آن است که رئیس بیمارستان از همه امور بیخبر است یا خود پشت پرده در این مسائل مشارکت دارد و مدیر داخلی را مأمور اجرای خواستههای خود کرده است!
در کنار این موارد، بازدید خبرنگار «ریواس» از بیمارستان جلیل نشان میدهد کمبود روپوش و تختهای بیمارستان، صدای بیماران و همراهان آنها را درآورده است.
برخی گزارشها نیز نشان میدهد بحرانهای بیمارستان جلیل فراتر از این است؛ چرا که گفته میشود بسیاری از بیماران توسط جراحان و متخصصان ارتوپدی مجبور به امضای رضایت شخصی میشوند و در نهایت به مطبها ارجاع داده میشوند و زمینه دریافت زیرمیزی فراهم میشود.
در ادامه ماجرا، این بیماران برای پذیرش مجدد به بیمارستان ارجاع داده میشوند و با هزینه دولتی بستری و تحت عمل جراحی قرار میگیرند؛ در این صورت هم زیرمیزی دریافت میشود و هم برای بیمارستان کار اضافهتر ایجاد میکنند.
از مدیریت دانشگاه علوم پزشکی انتظار میرود مطالب انتقادی را با نگاه غیر سوگیرانه بخوانند و از برچسب زدن و محکوم کردن رسانه های منتقد تحت عناوین قلم فروش و تقسیمات با شرف و بی شرف بپرهیزد، رسالت رسانه آگاهی سازی و بعضا برجسته کردن کاستی ها برای رسیدن به شرایط ایدهال است و در این میان واکنش های هیجانی و شخصی سازی مسائل و آسیب ها مشکلی را برای حوزه سلامت و درمان حل نمی کند.
انتهای پیام/
