یادداشت/
اکنون و پس از طی ۴ دهه از انقلاب شکوهمند اسلامی ایران، زنان که بیش از نیمی از جامعه را تشکیل می دهند و نیم دیگر را در دامان خود تربیت می کنند شاهد بزرگترین تبعیض ها در فضای اجتماعی کهگیلویه بوده اند. زنان با نجابت اما زجر کشیده کهگیلویه ای بجز رأی دهنده ای صرف و لقمه ای آماده برای بلند و نردبان شدن سیاسیون و نمایندگان متعدد هیچ نقشی در دایره مدیران، معاونین و در رده های میانی مدیریتی در هیچ یک از شهرستان های کهگیلویه، بهمئی، چرام و لنده در طی چهار دهه گذشته نداشته اند و شاهد شوراهای اداری تمامن مرد سالار بوده ایم.
نرخ اشتغال زنان در کهگیلویه فاجعه بارترین نرخ کشور است. زنان نه در صنعت جای دارند، نه در مناصب مهم دولتی، نه در تجارت های خرد و کوچک، اما تا دل تان بخواهد در بخش کارگری باغات کشاورزی، دستفروشی و مع الاسف جمع آوری ضایعات پلاستیکی، کرامتی برای زنان کهگیلویه ای افراد و افکار حاکم و حاضر سنتی باقی نگذاشته است.
این سرزمین با تمام شهرها، بخش و روستاها نیازمند افراد و چهره هایی نو، با تحصیلات دانشگاهی و ایده های امروزی است تا به تجددگرایی و فرصت دهی به زنان، این قشر تاکنون فراموش شده و گرفتار تبعیض پیشینیان، فرصتی برای دیده شدن دوباره داده باشد.
دکتر سعادتیان تنها کاندیدایی است که بارهای بار و در سخنرانی های مختلف در حضور و غیبت زنان، چالش عدم حضور این قشر مستعد، فرصت ساز و مولد را هشدار داده است. زنانی که نگاههای سنتی گذشتگان از آنها افرادی آسیب پذیر، منزوی و فرصت گریز ساخته بودند.
انتخابات ،نعمت ، بزرگترین و بهترین فرصتی است که زنان، بزرگترین اقشار جامعه، ابتدایی ترین نیازهای خود را مطالبه و با روشنفکرانی ایده آل نگر نظیر دکتر سعادتیان به اشترک رأی و نظر بگذارند.
نجمه سادات هدایتی
فعال فرهنگی
