هیأت دولت به منظور صرفه جویی در مصرف انرژی تصمیم به تعطیلی روزهای پنج شنبه تا پایان شهریور گرفت اما چند روز بعد از آن تصمیم، رییس کل بانک مرکزی در نامه ای چالش برانگیز به وزیر کشور خواستار لغو تعطیلی بانک ها در روزهای پنج شنبه شد.
ریواس جنوب/رحیم بنام
پس از اعلام تعطیلی پنج شنبه ها تا پایان شهریور از سوی هیأت دولت که به منظور مدیریت بحران و صرفه جویی در مصرف انرژی صورت گرفت، محمدرضا فرزین، رییس کل بانک مرکزی با نامه نگاری به وزیر کشور از او خواست تا به استانداران سراسر کشور تاکید کند که بانک ها در روزهای پنج شنبه به صورت کشیک فعالیت کنند و تعطیل نباشند.
این درخواست فرزین از چند جهت قابل نقد است و به نظر می رسد رییس کل بانک مرکزی تاکیدش بر مُسکن های مقطعی است تا راهکارهای اصولی!
اولا رییس کل بانک مرکزی در نامه اش نوشته به خاطر کاهش ساعت کار در سایر ایام هفته درخواست های مشتریان انباشته می شود، در حالی که روشن است ساعت ارائه خدمات به مشتریان که همیشه از ۷ و نیم تا ۱۳ و نیم بوده به ۶ و نیم تا ۱۲ و نیم تغییر کرد که عملا در هر دو شرایط ساعت ارائه خدمات به مشتریان ۶ ساعت بوده و کاهشی نداشته است.
دوما وقتی بنا به شرایط خاصی تعطیلی اعلام می شود واضح است که درخواست های مشتریان در ساعت و ایام کاری مطرح می شود و کسی درخواستش را به پنج شنبه موکول نمی کند همان طوری که در این همه سال از قدیم الایام تا کنون احدی از مشتریان درخواستش را به روز جمعه موکول نکرده است.
در این که بانک ها برای اقتصاد شریان حیاتی محسوب می شوند شکی نیست اما آقای فرزین باید بگوید در بیش از ۱۳۰ کشوری که دو روز تعطیلی در هفته دارند چگونه با درخواست های انباشته ی مشتریانشان کنار می آیند و چگونه مدیربت می کنند که اکنون در اینجا با تنها ۱۵ روز تعطیلی با بحران انباشت مطالبات مردم مواجه می شوند؟
اما نکته مهم در این نامه این است که رییس کل بانک مرکزی به جای اینکه به گسترش خدمات بانکداری الکترونیک و سوق دادن مشتریان شبکه بانکی به استفاده از ابزارهای الکترونیک بپردازد، نگاه خود را به همان شیوه های سنتی و افزایش ساعات حضور فیزیکی معطوف کرده است. نگاهی که با سیر تحولات سریع کنونی، آسیب های آن مدتی بعد خودش را به شکل وحشتناکی نشان خواهد داد.
آقای فرزین باید بداند اگر ادعای مدیریت دارد باید به هنر «تبدیل تهدید به فرصت» آراسته باشد و در این شرایط خاص از تهدید «بحران انرژی»، فرصت ترویج «بانکداری الکترونیک» بسازد نه اینکه خود در روزهایی که همه ی سازمان ها و ادارات تعطیل هستند، بانی کشاندن کارکنان زحمتکش بانک ها در محل کار و به تبع آن ترغیب مشتریان به حضور فیزیکی در شعب باشد.
اگر بحران به حدی برسد که تعطیلی ها حتی به ۳ روز افزایش یابد و قابل تبصره و ماده با نامه هم نباشد آن گاه فرزین و دیگر تصمیم سازان شبکه بانکی چه خواهند کرد؟ آیا وقت آن نرسیده است که هم مردم ولو از روی ضرورت و محدودیت زمانی به بانکداری الکترونیک روی آورند و هم خدمات الکترونیک بانک ها به نوعی در بوته آزمایش قرار داده شود؟ اصلا آیا این فرصتی برای رقابت بانک ها در خدمات الکترونیک نیست؟
آیا راهکار اصولی این نیست که سیستم بانکی را به سمتی ببریم که بدون اتلاف انرژی و وقت و ایجاد تبعیض و نارضایتی، مانع انباشت درخواست های مشتریان شود؟
اینها سوالاتی است که یک مسوول ارشد سیستم بانکی باید پاسخی روشن برای آنها داشته باشد.
از سوی دیگر آیا محمدرضا فرزین بیش از هر کس دیگری نمی داند کار در بانک هم ردیف با کار در معدن است و قابل قیاس با کار در هیچ سازمان دیگری نیست و فرسودگی شغلی در کارکنان بانک ها به مراتب و چندین برابر بیشتر است؟
او برای جبران مشقت های کارکنان بانک ها و برای شادابی و نشاط آنها در ارائه خدمات به مشتریانی که ظاهرا خود را نگران آنها دانسته، چه کرده است؟ قطعا او می داند کارمند راضی مشتری را راضی نگه می دارد و نه نامه و مکاتبه و دستور اداری!
اینهاست که نشان می دهد رییس کل بانک مرکزی در این مورد خاص، زحمت کارهای کلان را به خود نمی دهد و به راهکارهای اصطلاحا دم دستی روی آورده است.
کارکنان بانک ها در عمل نشان داده اند، خستگی ناپذیر در خدمت مداومت دارند اما از اینکه مسوولانشان به جای درکشان، دردشان شوند، خسته اند.
انتظار می رود این سخن تلنگری برای مسوولان شبکه بانکی باشد تا به موارد کلان بانکی بپردازند و به جای تصمیمات و اقدامات سنتی، آماده رویارویی با سیلاب «هوش مصنوعی» شوند که خیلی زود همه جا را فرا خواهد گرفت.
