ریواس جنوب/ اداره‌کل منابع طبیعی کهگیلویه و بویراحمد، پروژه احداث کمربند سبز میان مرز منابع ملی و زراعی را به جای مناطق بکر و باارزش جنگلی در شمال استان، آنها را در مناطقی بی‌آب و علف اجرا کرده که نمونه جدیدی از هدر دادن بیت‌المال است و پشت‌پرده‌های جالبی دارد.

نمونه جالبی از هدر دادن بیت‌المال در کهگیلویه و بویراحمد/کمربندِ شُلِ حفاظت از منابع طبیعی؛ مقصر کیست؟

به گزارش ریواس جنوب از یاسوج، کمی دورتر از لابلای کلمات و تعارفات و با کمی تعقل می‌توان به باور قلبی رسید که منابع طبیعی و محیط زیست در استان کهگیلویه و بویراحمد یکی از بهترین سرمایه‌های مردم کهگیلویه و بویراحمد است که اگر نباشند زندگی ساده و حتی نفس کشیدن هم ممکن نیست.

طبیعی است که حفظ این میراث وظیفه همگانی است اما عقل حکم می‌کند که اداره‌کل منابع طبیعی به عنوان مسئول اصلی حفاظت از این سرمایه، جلوتر از همه و در میدان باشد.

در این گزارش به موضوع جدیدی می‌پردازیم که اعتبارات خوبی هم دارد اما به نحوی هزینه می‌شود که نتیجه آن هر چه باشد اما حفاظت از جنگل و مرتع و منابع ملی نیست؛ به عبارتی، این اعتبارات را به نحوی هزینه کردند که تخریب جنگل با سرعت قابل توجهی از حفاظت از آن، پیشی گرفته است.

سخن از پروژه احداث کمربند سبز یا همان دیوار حائل مرز بین زمین‌های ملی، زراعی و مسکونی است که اداره‌کل منابع طبیعی با برگزاری مناقصه و گرفتن پیمانکار، این دیوار حایل را می‌سازد اما این اصل ماجرا نیست.

سوال این است که منابع طبیعی این اعتبارات را در کدام شهرستان و کدام منطقه هزینه کرده و پشت پرده آن چه بوده است؟

واقعیت آن است که حفاظت از جنگل و مرتع در شهرستان بویراحمد و جبهه شمالی استان به دلیل تراکم بالا، ارزشمند بودن زمین و قیمت آن، بارندگی مناسب و خاک حاصلخیز از نان شب واجب تر است اما به نظر می‌رسد، منابع طبیعی در بویراحمد، دنا و مارگون نه تنها در اولویت حفاظت نیست بلکه با بی‌توجهی مواجه شده است.

کافیست ردپای اعتبارات احداث دیوار حائل یا کمربند سبز را بگیرید می‌بینید این اعتبارات در شهرستان‌هایی هزینه شدند که حتی هم مردم قانون‌مند‌تر و قانون پذیرتری دارند هم به دلایل آب و هوایی حتی پرنده‌ای هم آنجا امکان زیست کردن ندارد چه برسد به اینکه ساکنان آنجا رغبتی به تجاوز به اراضی ملی و تصاحب آن داشته باشند.

در واقع منابع طبیعی راه ساده و بی‌دردسر را انتخاب کرده و این اعتبارات را بدون رعایت اولویت به مناطقی برده است که معارضی ندارند! اما آیا می‌شود حفاظت از منابع ملی را اینگونه به سخره گرفت؟

البته نمی‌شود در این اشتباه بزرگ، فقط منابع طبیعی را مقصر کرد چرا که نظام معیوب و ناکارآمد بودجه‌ای استان به گونه‌ای است که وقتی برای یک بخشی پولی می‌آید فرصت کافی برای جذب آن نیست و مدیران مجبورند با عجله مناقصه‌ای برگزار کنند که فقط پولها برگشت نخورد چرا که اگر برگشت بخورد از استاندار تا نماینده مجلس تا دستگاه‌های نظارتی همه یقه مدیر را می‌گیرند و برای همین مدیران منابع طبیعی این پولها را در منطقه‌ای هزینه می‌کنند که معارض نباشد و بتوانند سریع آن پولها را آب کنند! غافل از اینکه این پولها باید در مناطقی هزینه شوند که تجاوز و تخریب جنگل و نفوذ به حریم منابع ملی زیاد است و آنجا باید کمربند سبز و دیوار حائل احداث کرد.

چنین نگاهی به منابع طبیعی شهرستان‌های شمالی استان موجب شده که در کمربند شمالی شهر یاسوج در منطقه بنسنجان، ارم‌ها، ابوذرها، محمودآباد تا سروک شاهد نفوذهای یواشکی و شبانه افراد به دل جنگل و تصاحب زمین‌های ملی باشیم.

کافی است عکس‌های چند سال پیش نوار شمالی را در شهر یاسوج، ببینید تا متوجه شوید هر ماه و هرساله چند متر منطقه مسکونی این مناطق کش آورده و بزرگتر شده تا جایی که حتی کمربند بتنی مرز بین منابع ملی و شهر را هم جابجا کردند و متولیان امر، باخبر نشدند اگر هم شدند کاری نکردند.

کافی است در مسیر یاسوج به پاتاوه و مسیر یاسوج به چیتاب چند قدم راه برویم تا ببینیم چگونه منابع ملی را می‌بلعند و ساخت و ساز می‌کنند! آیا کمربند سبز و دیوار حایل باید اینجا احداث شود یا در برخی مناطق بی آب و علف کهگیلویه؟

بسیار واضح است که منابع طبیعی به دلیل ترس از برگشت اعتبار، پول‌های این بخش را در مناطقی هزینه کرده که شاید در طول همه این سال‌ها حتی ده متر هم مرز منابع ملی و زراعی جابجا نشده است! چرا که آنجا مردم هم قانون پذیرترند و هم به دلیل مشکلات آب و هوایی، جذابیتی برای تخریب و تجاوز نیست یا کمتر است.

در یک مورد، کمربند سبز منابع طبیعی حتی از وسط زمین‌های کشاورزی یک روستا در سوق رد شده اما مردم آنجا نه تنها معترض نشدند و ممانعتی نکردند بلکه برای پیمانکار و کارگران آب و چای هم آوردند و پذیرایی کردند اما در نقطه مقابل اجرای همین پروژه در بویراحمد و دنا و… آنقدر معارض دارد که منابع طبیعی راه ساده‌تر را انتخاب می‌کند.

در نقطه مقابل، در مناطقی که کمربند بتنی منابع ملی را مردم به صورت سرخود جابجا می‌کنند و روزانه در حال پیشروی به دل جنگل هستند، عملیات موثری برای حفاظت از این عرصه‌های باارزش نمی‌شود یا کمتر می‌شود.

آیا واقعا مسئولان مربوطه، دلسوز کهگیلویه بزرگ شدند که اعتبارات کمربند سبز منابع طبیعی را آنجا هزینه می‌کنند؟
به راستی چه کسی مسئول رفع معارضات و فراهم کردن بستر اجرای یک پروژه است که مدیران اینگونه عمل نکنند؟فرمامداری‌ها کجا هستند؟

طبیعی است که وقتی این اقدامات پیشگیرانه انجام نشود و تخریب و تجاوز اتفاق بیفتد، تازه منابع طبیعی اگر نیروی کافی داشته باشد، سفارشات و فشارهای خاله‌خرزویی و سیاسی و ….اجازه بدهد، باید هزینه کند و علیه فرد متجاوز در مراجع قضایی شکایت کند آنجاست که یک مانع دیگر هویدا می‌شود و آن کارشناسان دادگستری هستند.

در بسیاری از موارد، در اختلافات میان متجاوزین و منابع ملی، کارشناسان رسمی دادگستری رأی به نفع متجاوزین می‌دهند؛ منابع طبیعی که توان هزینه کردن ندارد وقتی نمی‌تواند کارشناس یک نفره را متقاعد کند تازه باید هزینه کند و تقاضای کارشناس سه نفره کند و در این مرحله هم به دلایلی که نمی‌توان به آنها اشاره کرد، کمترین شانس را اداره‌کل منابع طبیعی دارد و سال‌های سال این شکایت طول می‌کشد و….. معمولا منابع ملی اینگونه به تاراج می‌رود.

ریواس جنوب از مسئولان برنامه و بودجه استان می‌خواهد حداقل امسال برخی تاخیرهایی که ناشی از عملکرد استان است را تکرار نکنند تا اعتبارات زودتر از همیشه به دستگاه‌ها ابلاغ شود، موافقتنامه‌ها زودتر مبادله شوند و به دلیل کمبود وقت و ترس از برگشت اعتبارات، اینگونه پول بیت‌المال را هدر ندهیم؛ قطعا راه‌حل‌هایی در نظام بودجه‌ای وجود دارد که جلوی این رویکرد نامیمون را بگیرد.

به نظر می‌رسد، رئیس سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی استان کهگیلویه و بویراحمد کاملا بی‌انگیزه شده و این رخوت بودجه‌ای در دستگاه‌های استان ناشی از همین بی‌انگیزگی است.

کمربند سبز منابع طبیعی یکی از هزاران پروژه‌ای است که به این شکل اجرا می‌شود و مشکل ابلاغ دیر هنگام اعتبارات و موافقتنامه‌ها تقریبا برای همه پروژه‌ها مشکل ساز شده و پول بیت‌المال را به شیوه دیگری بر باد داده است که در گزارشات دیگری این موارد را گزارش خواهیم کرد.

آیا نتیجه این رویکرد مسئولان ارشد استان هر آنچه که باشد ظلم به مردم و منابع طبیعی و محیط زیست و پول بیت‌المال ما نیست؟

انتهای پیام/ بنام