یادداشت ارسالی/ ریواس جنوب

دوستم می‌گفت به سمیناری درتهران دعوت شدیم. ، بر تارک اتاق‌ها نام استان‌ها نوشته شده بود. بر سردر اتاق ما نوشته بودند: *«کهگیلویه‌ی چهارمحالی»*. بر حال خود و استانم نشسته، زار زار گریه کردم که چرا این‌قدر گمنامیم.

گویند ملا نادر محمودی از اکابر و ملایان باوی، داستانی را تعریف می‌کرد. گفت: کتاب خالق را بر فرشی پهن کردند. از او سؤال شد: شمال را برای چه خلق کردی؟ گفت برای زیبایی و مرکباتش. فارس را برای چه؟ برای گندم زرینش. خوزستان را برای چه؟ برای نفت سرشارش. گفت: حالا بگرد ببینم کهگیلویه و بویراحمد را برای چه؟ گفت: خالق چند بار کتاب را ورق زد و گفت: چنین چیزی خلق نکرده‌ام، مگر وجود دارد؟

کی اسماعیل مظفری ازبزرگان استان، وقتی به دیدار شاه رفت، شاه سؤال کرد چرا یاغی‌گری می‌کنید؟ گفت: *ما مردمانی ندار و نیون (بی‌سواد) هستیم.**از امکانات اولیه زندگی محرومیم مجبوریم برای سیرکردن شکم زن وبچه هایمان دست به چنین کارهایی بزنیم،اگر امکانات به ما داده شود این کارها رانخواهیم کرد

ما این‌چنین ناشناخته بودیم. فرزندانی رشید از این استان به پا خاستند؛ عده‌ای درگذشته با ماشهٔ تفنگ و امروز عزیزانی با نوک قلم باعث شناخت استان شده‌اند. شما هر جای ایران که سفر کنید، نام تاجگردون که بیاید، همه می‌گویند کهگیلویه و بویراحمد. هر جا که از من نام و نشانی طلبیدند، آوازهٔ نامش سند معتبرم بود.

چند روزی پیش دیدم دکتر هدایت‌خواه را برای اظهارنظری به سخره گرفتند. دلم به درد آمد. ایشان کسی بود که رئیس‌جمهور ، قسمتی از وقت خودرا برای صحبت به او می‌سپرد. چرا داشته‌هایمان را این‌چنین لگدمال کنیم؟ تاریخ ممکن است هیچ‌وقت برای ما تکرار نشود که تاجگردونی بیاید و حدود دوازده سال رئیس مهم‌ترین کمیسیون شود و در قامت یک رئیس‌جمهور ظاهر شود. قطعاً هرکس املا بنویسد، غلط خواهد داشت.

با حاج بهرام تاجگردون، آن چریک مجاهد شب‌زنده‌دار، چه کردیم؟ با سید باقر موسوی، آن شیرمرد شجاع لر، چه کردیم؟ با سید قدرت، آن تاریخ شفاهی استان، چه کردیم؟ دل شرف استان، سید شرف‌الدین ملک‌حسینی را خون کردیم. لاهوتی را به گمنامی و نیستی نشاندیم.

چشم‌ها را باید شست. دست برداریم از تخریب و تهمت و افترا به همدیگر. داشته‌هایمان را پاس بداریم. این‌ها مفاخر ما هستند. اگر تاجگردون برای شما خوب نباشد، نامش می‌تواند گره‌گشای خیلی از مشکلات باشد. برای دستمالی، قیصریه را به آتش نکشیم.

وظیفهٔ نخبگان و عقلای قوم خیلی سنگین است. فرهنگ‌سازی کنیم، نقد کنیم، ولی تخریب و حذف را کنار بگذاریم.که آیندگان مارا نخواهند بخشید

*دست در دست هم دهیم به مهر میهن خویش کنیم آباد.*
به امید آن روز

اردشیریاری