پاسخی به اظهارات سید اقبال راستگو؛ وحدت با نادیده گرفتن حقیقت حفظ نمی‌شود

به قلم: محمد رخ‌فیروز، فعال فرهنگی، رسانه‌ای

جناب آقای سید اقبال راستگو!

نامه شما خطاب به آقای امیرحسین ثابتی را خواندم. در نوشته خود از شأن مجلس، وحدت، خون شهدا و ضرورت رعایت حرمت نهادهای قانونی سخن گفته‌اید؛ اصولی که هیچ انسان منصفی با اصل آن‌ها مخالفتی ندارد. اما پرسش اساسی اینجاست: آیا دفاع از وحدت باید به معنای عبور از واقعیت‌ها و محدود کردن نقد کسانی باشد که درباره عملکرد مسئولان و نمایندگان پرسش مطرح می‌کنند؟

حرمت مجلس با سکوت منتقدان حفظ نمی‌شود؛ با عملکرد درست، صداقت و پاسخ‌گویی نمایندگان حفظ می‌شود. مجلس خانه ملت است و هیچ‌کس نباید جایگاه قانونی خود را به مصونیتی در برابر پرسشگری تبدیل کند.

اگر آقای ثابتی درباره وجود بده‌بستان و معامله در مجلس سخنی گفته است، انتظار می‌رود مستندات و مصادیق ادعای خود را ارائه کند؛ همان‌طور که منتقدان او نیز باید با استدلال و سند به نقد سخنانش بپردازند. راه‌حل، نه اتهام‌زنی بدون مدرک است و نه کنار زدن پرسش‌ها با استناد به وحدت و مصالح کشور.

وحدت؛ برای حفظ حقیقت یا حفظ موقعیت‌ها؟

نکته دیگری که نمی‌توان از کنار آن گذشت، ضرورت بررسی منصفانه عملکرد کسانی است که در دولت شهید آیت‌الله رئیسی مسئولیت‌هایی بر عهده گرفتند و امروز در عرصه سیاسی و مدیریتی حضور دارند. مسئولیت داشتن در آن دولت، به‌خودی‌خود نه امتیاز منفی است و نه دلیلی برای زیر سؤال بردن اشخاص؛ اما سوابق، عملکرد و مواضع امروز هر فرد باید قابل بررسی و نقد باشد.

اگر میان مواضع گذشته و امروز برخی افراد تناقضی وجود دارد، باید آن را با شواهد روشن مطرح کرد. اگر هم کسی با عنوان وحدت، نقد مستند را کنار می‌زند، باید پرسید آیا چنین رویکردی واقعاً به تقویت اعتماد عمومی کمک می‌کند؟

نمی‌توان بدون سند درباره انگیزه اشخاص قضاوت کرد؛ اما می‌توان با صراحت تأکید کرد که وحدت نباید به ابزاری برای فرار از پاسخ‌گویی یا حفظ موقعیت‌های سیاسی و مدیریتی تبدیل شود.

جناب سید اقبال راستگو؛ وقت آن رسیده است که مواضع روشن شوند

جناب راستگو! به نظر می‌رسد امروز بیش از هر زمان دیگری، لازم است برخی افراد مواضع سیاسی و فکری خود را صریح، شفاف و به‌موقع مشخص کنند. نمی‌توان در مقاطع مختلف، همراه هر جریان سیاسی حرکت کرد و پس از روشن شدن نتیجه تحولات و مشخص شدن برنده و بازنده میدان، موضعی متناسب با شرایط روز اتخاذ کرد.

مردم از چهره‌های سیاسی و اجتماعی انتظار دارند پیش از مشخص شدن نتیجه رقابت‌ها، مسئولیت دیدگاه‌های خود را بپذیرند و در بزنگاه‌های حساس، مواضعشان را بر اساس اصول و اعتقاداتشان بیان کنند؛ نه اینکه اعلام نظر را به پس از روشن شدن نتیجه و پیروزی یک جریان سیاسی موکول کنند.

موضع‌گیری پس از مشخص شدن نتیجه، اگر با معیارهای دوگانه و تغییر مکرر مواضع همراه باشد، اعتماد عمومی را تضعیف می‌کند. البته قضاوت درباره هر فرد باید بر اساس سوابق و اظهارات مستند او باشد، نه برداشت‌های شخصی.

از نگاه منتقدانی مانند آقای امیرحسین ثابتی، چنین رویکردی که در آن مواضع سیاسی به‌جای اصول ثابت، تابع نتیجه و شرایط روز باشد، قابل پذیرش نیست. سیاست‌ورزی مسئولانه یعنی پیش از آنکه نتیجه معلوم شود، بر مبنای باور و معیارهای خود سخن بگوییم و پس از آن نیز مسئولیت مواضعمان را بپذیریم.

درباره آقای ثابتی و ضرورت شجاعت در بیان حقیقت

آقای امیرحسین ثابتی، مانند هر نماینده دیگری، باید در برابر سخنان و عملکرد خود پاسخ‌گو باشد. با این حال، اگر سخنی را با هدف اشاره به یک آسیب یا مطالبه اصلاح مطرح کرده است، شایسته است پیش از قضاوت درباره آن، منظور دقیق و شواهد احتمالی‌اش بررسی شود.

در فضای سیاسی کشور، افرادی هستند که در مواضع اعلامی خود بر ایستادگی و پرداخت هزینه در راه باورهایشان تأکید می‌کنند. این رویکرد، در صورت همراهی با عملکرد مسئولانه و مستند، قابل ارزیابی است؛ همان‌گونه که هیچ‌کس نباید صرفاً با ادعای انقلابی‌گری از نقد مصون بماند.

معیار باید برای همه یکسان باشد: نه وابستگی جناحی، نه عنوان و مقام، نه سابقه مسئولیت و نه ادبیات مذهبی نباید جای سند و استدلال را بگیرد.

خطاب به شما به‌عنوان یک طلبه

جناب آقای راستگو! از شما انتظار می‌رود به‌عنوان فردی که در جایگاه طلبگی از اخلاق، عدالت و تعالیم دینی سخن می‌گوید، در کنار دعوت به وحدت، از حق پرسشگری و مطالبه‌گری نیز دفاع کنید.

تواصی به حق تنها زمانی معنا دارد که در برابر واقعیت‌های ناخوشایند نیز به آن پایبند باشیم. اگر ادعایی نادرست است، باید با سند رد شود؛ اگر درست است، باید بدون ملاحظه جایگاه افراد مورد بررسی قرار گیرد. دفاع از حق نباید به انتخاب میان اشخاص و جریان‌های سیاسی وابسته باشد.

از شما می‌خواهم پیش از آنکه سخنان یک منتقد را مغایر با شأن مجلس بدانید، به این پرسش نیز پاسخ دهید که چگونه می‌توان شأن مجلس را بدون شفافیت، نظارت و پاسخ‌گویی حفظ کرد؟

وحدت واقعی، وحدت بر سر حقیقت و عدالت است؛ نه توافق بر سر سکوت و نه همراهی با هر جریان سیاسی پس از روشن شدن نتیجه رقابت‌ها.

ما نه خواهان تخریب مجلس هستیم و نه خواهان محکوم کردن افراد بدون دلیل. خواسته ما روشن است: اگر ادعایی مطرح می‌شود، مستندات آن ارائه شود؛ اگر نقدی وارد است، پذیرفته شود؛ و اگر سخنی نادرست است، با منطق و دلیل پاسخ داده شود.

در پایان، یادآوری می‌کنم که جایگاه‌ها و مسئولیت‌های دنیوی ماندگار نیستند؛ آنچه باقی می‌ماند، عملکرد انسان در برابر خداوند و مردم است. بنابراین، شایسته است همه ما، فارغ از گرایش‌های سیاسی، حقیقت را بر مصلحت‌های شخصی و جناحی مقدم بدانیم.

انتهای پیام/ رخ‌فیروز