مدیرانی با املاهای نانوشته و بدون غلط/ سوال چالشی یک مدیرکل سابق از خبرنگار/ چرا فقط یقهی مدیرانی را میگیریم که کار میکنند؟ چرا ترکفعلها را رها کردیم؟ بازرسی استانداری کجاست؟ چرا خبری از تشویق مدیران پرکار نیست؟
ریواس/ در استان کهگیلویه و بویراحمد، بیشتر از دیگر نقاط کشور یک رسم بسیار خطرناک در حال باب شدن است که در آن کارهای بزرگ، کوچک میشوند و ایرادات کوچک، بزرگ میشوند؛ کسی با مدیرانی که کار نمیکنند، کاری ندارند اما با وسواس و سختگیری بیرحمانه، املای مدیرانی که کار میکنند را تصحیح میکنیم! در این گزارش، سوال چالشی و پرمعنایی یک مدیرکل سابق استان از یک خبرنگار را واکاوی کردیم و در پایان از راز یک معما، پرده برداشتیم.
به گزارش ریواس جنوب از یاسوج، روز گذشته به صورت اتفاقی با یکی از مدیران سابق استان، همکلام شدم؛ به شدت از عملکرد رسانهها گلهمند بود که چرا وقتی من مدیر بودم هر روز گزارش انتقادی کار میشد و به همهی کارهای ما گیر میدادند اما من که رفتم دیگر خبری از آن رسانهها و انتقادهایشان نیست! آیا ایراد از من بود؟
او برای این حرفش چندین مثال زد و در یک مورد میگفت که بعد از ۴۶ سال از عمر انقلاب و با توجه به تولیدات بالای استان، همهی تلاش و توانم را گذاشتم تا در آن زمینه یک کارخانه احداث کنیم و این کار را بعد از دو سال زحمت شبانهروزی انجام دادیم اما در روز افتتاح، شیرینی کار با چند تیتر رسانهای غیرمنصفانه تلخ شد؛ آنها نگفتند چرا بعد از ۴۶ سال، استان صاحب این کارخانه شد اما با تیتر درشت نوشتند چرا کارگران آن کارخانه، در روز افتتاح لباس یک شکل و متحد نپوشیدند؟ و این را زدند بر سر ما و بی سلیقگی و فاجعه و از این جور گزارشات….
این سوال او برایم چالشی بود و پاسخ دادن به آن کار راحتی نبود؛ همانجا به آرشیو یکی از سایتهای مدنظر این مدیرکل سابق نگاهی انداختم، دیدم درست میگوید، آن رسانه در سلسله گزارشاتی مینوشت؛ بررسی عملکرد سازمان فلان قسمت ۲۶!
یعنی تا ۲۶ قسمت برای این سازمان گزارشات انتقادی منفی عمدتا یکطرفه نوشته بود!
این سوال بیپاسخ در ذهنم بود تا اینکه روز گذشته، گزارشی را در یکی از رسانهها خواندم که به مجید پارسایی، مدیرکل ورزش و جوانان استان خرده گرفتند که چرا چسب گوشهی یکی از چمنهای ورزشی افتتاح شده در دهدشت، باز شده!
اخبار را دنبال مردم تا اینکه فهمیدم ادارهکل ورزش و جوانان کهگیلویه و بویراحمد در هفتهی تربیتبدنی، سه چمن ورزشی مصنوعی و یک زمین فوتبال در یک روستا را فقط در یک شهرستان افتتاح کرده است؛ یاد حرف آن مدیر سابق افتادم که چرا مدیری که این همه افتتاحیه دارد به خاطر باز شدن چسب یک لایه چمن مصنوعی یا هر ایراد کوچکی، باید اینگونه بیرحمانه به نقد کشیده شود و همه زحماتش زیرسوال برود؟
چرا نمیگویند در شهرستان کهگیلویه، سالهای سال است از خدمات ورزشی محروم است و حالا که فقط در یک هفته، چندین زمین فوتبال و ورزش افتتاح میشود، کار ارزشمندی است؟
چرا نمیگویند خدمات و پروژههای ورزشی، عادلانه با اولویت مناطق محروم در حال توزیع شدن است و از لیکک تا دهدشت و بویراحمد و مارگون شاهد افتتاحیهها و کلنگزنیهای امیدبخشی در حوزهی ورزش هستیم؟
چرا نمیگویند در این شرایط بیپولی کشور و محدودیتهای اعتباری، افتتاح یا شروع به کار این همه پروژهی خوب، کار هر مدیری نیست؟ کار کردن در این شرایط هنر مدیریتی میخواهد، انگیزه میخواهد و کار شبانهروزی؛ چرا پیراهن را نمیبینند اما دکمهی آن را میبینند؟
چرا برخی منتقدین اصل موضوع را نمیبینند و یک ایراد کوچک را بزرگ میکنند تا بزرگی یک اقدام را بپوشانند؟
فقط هم ورزش و جوانان و آن سازمان اقتصادی و تولیدی نیست، در مورد راهداری هم گاها همین اتفاق میافتد و برخی منتقدان مثلا به جای اینکه بگویند در این دو سال صدها روستا و راه فرعی احداث و آسفالت و روکش شد میگویند چرا راه دسترسی به فلان روستا، فلان چاله و چوله را دارد؟
البته که باید ایرادات را گفت اما سوال این است چرا اصل کارها دیده نمیشود اما ایرادات کوچک دیده میشوند؟ چرا کارهای بزرگ با توجه به شرایط خاص کشور کوچک میشوند و ایرادات کوچک، بزرگ میشوند؟
برخی مدیرانی که کمترین انتقاد از آنها در رسانهها میشود، مدیرانی هستند که، حتی جلسات استانداری را هم یک در میان شرکت نمیکنند! اصلا در میدان نیست! اصلا کار خاصی نمیکند و برای همین هم رسانهها و نهادهای نظارتی کاری به کارشان ندارند!
این تلنگر تا حد زیادی من را به جواب نزدیک کرد؛ در واقع نه رسانهها با آن مدیر مشکلی دارند و نه با این مدیر، عهد دوستی بستند بلکه راز این معما این است که اینجا ایران است و املای نانوشته غلط ندارد؛ اینجا اگر مدیری کار نکند، خودش را دورتر از صحنه و میدان بگیرد و کمتر به دل کار بزند، کمتر هم با او کار دارند؛ نه رسانهها نه مقامات بالادست و نه نهادهای نظارتی!
اینجا وقتی مدیری پرکار است، پروژه افتتاح میکند همه سراغش میروند که چرا اینجای کار چنین است و آنجای کار چنان است اما اگر اصلا کاری را شروع نکنی، بهانهای برای گیر دادن به رسانه و بازرس و ناظر و … نمیدهی!
به پاسخ سوالم رسیده بودم اما باز با خودم کلنجار میرفتم که کاش این جواب سوالم نباشد که اگر باشد باید فاتحهی این استان و آیندهی این کشور را خواند!
صحبتم روی دفاع از عملکرد مدیرکل ورزش و جوانان و راهداری یا آن مدیر سابق نیست که البته واقعا در این شرایط جنگی باید دست مدیرانی که کار میکنند را بوسید و این مدیران از موفقترین مدیران استانند اما صحبتم روی این است که چرا باید چنین رویکرد خطرناک و ویرانگری را باب کنیم که فقط املای مدیرانی را تصحیح کنیم که املا نوشتند و با آنهایی که اصلا ننوشتند، کاری نداشته باشیم؟یا کمتر کار داشته باشیم!
چرا فقط از شاگرد زرنگها، سوال میپرسیم و از آنهایی که یا غایبند و سر کلاس نیستند یا آنهایی که درسخوان نیستند، سوال نمیپرسیم؟
چرا به ترکفعلها توجهی نمیکنیم؟
چرا نظام تشویق و تنبیه در بین مدیران ما نیست؟ چرا مدیری که کار میکند و نمیکند با هم فرقی ندارند؟ چرا گاها مدیران ناکارآمدتر، پاداش های بزرگترین هم میگیرند؟
چرا برای روشن شدن موتور خاموش برخی مدیران، منتظر ورود دادستان یا بازرس کل در دستگاه قضا هستید؟ آقای استاندار، کار بازرسی استانداری، دقیقا چیست؟ کار بازرسی ادارات چیست؟ چرا با املاهای نانوشته، کاری ندارید؟ چرا مدیران موفق را تشویق نمیکنید؟
انتهای پیام/ بنام
