ریواس جنوب/منطقیان؛
درسالهایی که دردبیرستان معلم
بودم،هرسال یک پرسش رادر
کلاس مطرح و ازدانش آموزان می پرسیدم وازآنهاپاسخ می خواستم
پرسشم این بود:به نظرشما
کدام یک از صفات نیک انسانی از
دیگرصفات برای انسان و جامعه مهمتروشایسته تراست؟
دانش آموزان هریک به فراخور
دریافت خودپاسخی می دادند.
دانش داشتن،دینداری،پرهیزگاری،
عادل بودن،ایمان،پاکدامنی،
بخشش،مهربانی،دیگردوستی
و…….و…. و
همه این ویژگیهاخوب وستوده اندوداشتن هرکدام ازآنها ارزش خاص خود را دارد،
لیکن آن پاسخی که من می خواستم چیزدیگری بود.
ازنگاه خودم آن صفتی که از
همه صفات دیگربرای جامعه و
زندگی انسانی سودمندترو
بارآورتراست”منش نیک”ویا
“تعهدانسانی”است.
شماوقتی خودبیمارهستیدویا
عزیزتان بیماراست وبه یک
بیمارستان پا می گذارید،
درپی کسی نمی گردیدکه
زیبا ویاخوش قدوقامت باشد؛
به دنبال کسی نیستیدکه دانش
ومدرک بالایی داشته باشد؛
به دنبال کسی نیستیدکه اهل
نمازو دیانت باشد ونیز
درجستجوی کسی نیستیدکه
ثروتمندویا دارنده جاه ودرجه
ویاوزیرووکیل باشد.
پس درپی پیداکردن چه کسی
هستید؟تنهاکسی رامی خواهید
پیداکنیدکه دارای تعهدومنش
و نیک انسانی باشدوشمارادراین
حال وروزدریابدوکمک کند؛
به دیگرویژگیهادرآن حال وروز
کاری ندارید.
اگرخوب بنگریددرهرجا که
انسانها درمی مانندهمه چشم به
راه انسانهایی هستندکه دارای منش نیک وتعهدانسانی باشند
واین گونه انسانها ویژه ملت
ونژادوقوم وآیین ومذهب
خاصی درجهان نیستند
بلکه هرملتی وهرقوم ونژادو
پیروان هر آیین خاصی ازاین گونه آدمها دارندودرهرکشوری
آبادگران وسازندگان ویاری
کنندگان ونیک اندیشان و
آرامش دهندگان به نیازمندان
ومردم دوستان وسروسامان
دهندگان زندگی مردم وجامعه ازاین گونه انسانهاهستند.
این گونه آدمها درهرصنف و
قشری ازجامعه پیدامی شوند وزندگی آنها مایه آرامش
وهمه درس وپندبرای دیگران
است؛هرگزدرپی آزارکسی ویا
جانداری نیستندبلکه درپی آرامش
وَشادی دیگرانند؛دردی راپدید
نمی آورندوهمواره به درمان و
آسایش دیگران می اندیشند.
جاه ومال رابرای خوشی و
برتری خودنمی خواهندوتنها
به ابزاری برای خدمت وکمک
به جامعه واهل نیازبه سراغ
آنها می روند.آنها اهل ظاهر
نیستندبلکه حقیقت زندگی
برای آنها درخورنگریستن است
تمام بودنیها وداشته های دنیا
برایشان ابزاراست وتنها نیکی
وحقیقت زندگی وشادمانه
دیدن وزیستن دیگران وبهترشدن
وخرسندی درون وسامان
زندگانی برای همگان برایشان
معنا دارد.
بسیاری ارزش وشکوه زندگی
خودرادرداشتن قدرت،شهرت،
وثروت ولذات بدنی وصدر
نشینی جستجومی کننداما
آنهاکه دارای منش نیک وتعهد
انسانی هستنداینهابرایشان
خرسندکننده ومایه فخروبرتری
ونازش نیست ودغدغه و
درخواست آنها اززندگی و
زیستن چیزدیگری است که
درونشان راخرسندداردواغناو
اقناعشان کند.
آنهامانندآب اندکه بودنشان برای
آبادی است ودرخت بارورند
که هستیشان مایه خرمی ،
آرامش وبهره مندی دیگران
است.
به سان بارانندکه پاک کندو
برویاندوغم بستاندوگل و
وبستان بیاراید.
اگردین دارندوانمودنمی کنند
اگرمقام دارندبرتری نمی جویند
اگرمال به دست آرندبرآنندکه
دلی به دست آرندوشادکنند.
اگرآزارببینند درمی گذرند
اگرسختی بینندگله سرنمی دهند
اگرزوربه دست آرند نه درپی
آزارند.
اگرتمجیدوستایش بینند،
فریب نخورندوباددر پوست
خودنکنند وبهاندهند.
اگرشکست بخورندبه خویش
بازگردندوتجربه آموزند.
اگرتطمیعشان کنند همه چیز
راارزان بینندوپای پس نکشند
اگرتحقیرشان کنند بزرگی به
دست آرندونشکنند
اگرتهدیدشان کنندازراه به درنروند.
اگرداشته هایشان رابستانند
غنی ترشوندوبیشتر به دست آرند.
دغدغه آنها قدرت وثروت و
خوشیهاولذتهایی نیست که
دیگران به آنها پا ودل بسته اند،
دغدغه آنها آبادکردن ،سامان
دادن وشادکردن ودادورزی
ورونق زندگی همگان وپیراستن
بدیها ونادرستیها وایجادزندگی
سالم وخرسندی برای زندگان
است.
اینها دعوی ندارندوقدم گذارند
خلاف آنها که دعوی دارندوقدم
برندارند.
سرمایه شان روشن بینی،نیکی
وزیبایی درون ومنش وتعهد
انسانی است واین سرمایه ها
ستاندنی وازدست دادنی
نیستند.
هرجاوداشته ای راکه ازپیش آنها
بردارند،بیش ازآن به دست آرند،ودلهای پاک ودردمند
آیینه وجودوخانه حضورآنهاست.
“قیامت کسی بینی اندربهشت
که معنی طلب کردودعوی بهشت
به معنی توان کرددعوی درست
دم بی قدم تکیه گاهی است
سست.
توباخلق نیکی کن ای نیکبخت
که فردانگیردخدابرتوسخت
کسی نیک بیندبه هردوسرای
که نیکی رساندبه خلق خدای”
“سعدی”

منطقیان۹۵/۳/۲۷