خبر اعطای کارتهای اعتباری پنج و ده میلیونی به فرهنگیان باعث شد تا این قشر همیشه شاکی از وضعیت حقوقی شتاب زده به ادارات مربوطه برای گرفتن این کارت که در واقع همان وام است،مراجعه کنند.
در تصاویر ارسالی خبرنگار ریواس جنوب که در زیر مشاهده میکنید،فرهنگیان چاروسا و دیشموک در بانک ملی دیشموک هستند که جهت تکمیل پرونده های خود ساعاتها را در این بانک گذراندند.
اما با دیدن این تصاویر ذکر چند نکته لازم است؛
اول اینکه چرا در حالی که این اقدام با استقبال فرهنگیان مواجهه شده است، دولت فعلی همانند دولت قبل روی آن مانور تبلیغاتی نداده است؟ آیا این مساله ناشی از ضعف اطلاع رسانی دولت است یا نشان دهنده توجه دولت تدبیر و امید به کرامت فرهنگیان ؟
دوم اینکه چرا وقتی آموزش و پرورش قصد ارائه خدمت به نیروی انسانی خود را دارد، شان این نیروها را در نظر نمی گیرد؟ آیا نمی شد همین کارتهای اعتباری را با اجرای یک تفاهم نامه ی کاملا بی دردسر با مسوولان بانکی کشور، در اختیار ادارات آموزش و پرورش قرار داد تا اخذ این کارتها برای فرهنگیان راحت تر باشد؟
آیا ساعت ها وقت تلف کردن در بانک را نمی شد با یک بخشنامه به ادارات مربوطه به تنها چند دقیقه تبدیل کرد؟
به هر حال وقتی که خود وزارت آموزش و پرورش به شان و وقت فرهنگیان توجه نمی کند چه انتظاری از بقیه سازمان ها از جمله بانک می توان داشت؟
البته در این تصاویر اقدام جالب و مردمی بانک ملی دیشموک هم مشهود است؛ جایی که مسوولان این بانک،شیفت کاری خود و کارکنان را تا پاسی از شب ادامه دادند و جهت راحتی بیشتر فرهنگیان شیفت غیر اداری و عصر خود را برای مراجعه فرهنگیان اختصاص دادند.
فرهنگیان بی صبرانه در انتظار روزی هستند که در هرم تصمیم گیری آنان افرادی دلسوز، تیزبین و ریزبین قرار داشته باشند.
اما با وجود این اقدام مثبت بانک ملی دیشموک باز هم بسیاری از فرهنگیان از ساعت 15 تا 20 به دلیل ترافیک در صفوف موفق نشدند پرونده ی خود را تکمیل کنند، که در اینجا نیز یک انتقاد به سیستم بانکی وارد است؛
آیا واقعا این همه فرم که عمدتا” هیچ متقاضی متن آنها را هم نمی خواند و امضا می کند، لازم و ضروریست؟
آیا اینکه برای گرفتن چند برگ کاغذ پاس دادن مردم به مغازه طرف قرارداد بانک برای گرفتن فرم ها و گرفتن پول های حداکثری شائبه بر انگیز نیست؟
آیا خود بانک که این همه خدمات ارائه میدهد، نمی تواند همین فرم ها ی ضروری را نزد خود برای ارائه به مشتریان با قیمت و زحمت کمتر نگه دارد؟
آیا واگذار کردن این فرم ها و مدارک لازم به عکاسی ها و مغازه های دیگر باعث پرداخت پول بیشتر و تحمیل ضرر جسمی و روحی دو چندان به مردم نمی شود؟ چرا که گاها مغازه های طرف قرارداد بانک صدها متر از بانک فاصله دارد و طبیعتا برای افرادی که مشکل جسمی دارند و دارای خودرو شخصی نیستند، زحمت افزاست.

انتهای پیام: عظیم بنام