نباشد جهان بر کسی پایــــــــــــــــــدار

همه نام نیکی بود یادگـــــــــــــــــــار

#چهار سال پیش بود که:
کوکب هدایتی افول کرد و چشمه سار معرفتی خشکیدن گرفت.

در سانحه ای سخت و سهمگین، بی فرصت وداع با احباب و اصحاب، دوستان و دوستداران، اهل و عیال، روحانی آزاد اندیش و مردم دار، خطیب قائم به ذات و توانا، یار و یاور و همدل و همراه همیشگی درد مندان و مصیبت دیدگان شهر و دیار و اقلیم و استان،
فقید سعید:حضرت حجت الاسلام و المسلمین #سید_کریم_موسوی_اصل (رحمت الله علیه)از خاک فانی به افلاک باقی شتافت.

دریغ از پَسِ رحلت مظلومانه و عاجل آن سید جلیل القدر و صحیح النسب، خُلق نیکو و خوی خاکی توأم با منش انسانی عجین با وقار عالمانه اش را فراموش کنیم.
و بی انصافی است بیاد نیاوریم که بحق از خیل عُلمای ریشه دار سُنّتی و سیاستمداری بود که وفاداری به نظام مقدس جمهوری اسلامی را با روا داری و وفاق و در کنار مردم بودن متباین نمی دید و میان این دو رکن رکین و حِصن حَصین تعارضی قائل نبود، به همین اعتقاد علی رغم فرصت ها و قابلیت های شخصی، با قبول محنت ها و زحمت ها به تَلَوُنّ های صوری به سودای زخارُف دنیوی دست و دل نیالود.

او در خطبه های منابر و مجالس، مروّج اسلام سلوک و روا داری، مدافع بینش سهله و سمحه و مبلغ رأفت پروردگاری و عطوفت محمّدی (ص) بود و در تعریف حسنات و تقبیح سیئات اگر چه عالم و عامل بود امّا هرگز انسانی را از لسان و عمل خود آزرده و مأیوس نساخت.

#سید از جنس مردم بود و این خود مُتّقن ترین گواه بر نجابت و پاکی او و محکم ترین پیام به آنهایی است که طریقی دیگر می پیمایند و هنوز باور نمی کنند که بنام مردم سخن گفتن و نه چون آنها زیستن دیگر جواب نمیدهد.

جهان یادگارست و ما رفتنی

به گیتی نماند به جز مردمی

به نام نیکو گر بمیرم رواست

مرا نام باید که تن مرگ راست

?روحش شاد و یادش جاودان?