سرویس خبری الهام فرهادی

سال ها پیش وقتی من نوجوان بودم تنها رسانه اجتماعی روزنامه بود و تنها وسیله ارتباطی تلفن، آن هم نه از نوع همراه بلکه تلفن های ثابت که آن هم در برخی نقاط شهر ما وجود نداشت و برخی نقاط مرکز شهر متصل بودند ولی بعدها در اواخر نوجوانی این موهبت نصیبمان شد و به خط تلفن وصل شدیم… آن روزها را خوب به خاطر دارم چقدر لذت بخش بود برایمان، وقتی تلفن زنگ می خورد با شوق و با سر و کله به سمتش حمله ور می شدیم و در پاسخ دادن اعضای خانواده از هم پیشی می گرفتند. گاه هم به دلیل دیجیتال نبودن و عدم ثبت شماره بر روی تلفن مزاحمت های شیرین برای دوستان خود ایجاد می کردند و از ته دل می خندیدند آن هم از آن خنده های پاک و لطیف! سال‌ها بعد هم…