سرویس خبری 19 تیر 1405

روزی در بهاری زیبا و دل انگیز در یکی از دشت های پهناور مناطق قشلاقی ایل قشقایی، جشن عروسی یکی از جوانان قبیله برپا شد. عده ای از جوانان و هم سّن و سالان پرشور و نشاط من،دندان تیز کرده بودند که در این جشن ایلی، لااقل در سرعت،گوی سبقت را از من و کرنگ بربایند. من که جوانی تیزهوش و از نوابغ ایل بودم، چاره ای اندیشیدم. برای نوازنده ی چیره دست کَرَنا که هنگام رفتن به عروسی به پیشوازم می آمد، پیشاپیش و پنهانی ، جایزه ای فرستادم و از او خواستم که به هنگام توقّف من در برابر استقبال کنندگان ، دهانه ی کَرَنایش را با ریتم و آهنگی رسا و شورانگیز، از نزدیک در گوش های کرنگ بنوازد و آن باره ی تیزپای را به هیجان آوَرَد.