یادداشت از رسول کامرانی
وقتی عکسهایی از تخریب خانه های گِلی بر روی دام ها وعلوفه های اهالی روستای مهتاب را دیدم وفریاد خداکرم و رحیم که دادرسی میکنند و نا امید از مسولان فقط خدا را صدا میزنند ، ودام های خود را از زیر اوار چوب و گِل بیرون میکشند ‘
فقیر و محروم واقعی را مسولان و انهایی دیدم که ساده از کنار این تصاویر رد میشوندوککشان هم نگزید ”
آنهایی که از وجدان و انصاف و انسانیت محروم اند و فقیر ‘
اری همچنانکه در مهتاب امید ها و آرزوها میمیرد’ درما چیزی بنام انسانیت میمیرد ”
در ما خدا مرده است و انصافمان به کما رفته است ”’
و سوالی که ذهن تمام مردم را مشغول میکند این است که سهم اهالی مهتاب از انقلاب خمینی بت شکن و ظلم ستیز کجا رفته است و انقلابی که بیرق دار نهضت پیامبران بود و برای مستضعفان وپابرهنگان ، ایا باید به سود محرومان باشد یا به دوش انها؟؟!
ایا این مردم اندازه ۲۰ کیلومتر جاده سهم از این کشور و انقلاب ندارند که یک بیماری کوچک یا مارگزیدگی بخاطر نبود جاده و نرسیدن به موقع به بیمارستان وشهر انها را از پای درنیاورد و نکُشد؟؟!!
ایا باید نداشتن جاده و راه ارتباطی انهارا مجبور به ترک دیار اجدادی خود(دلی کما ومهتاب ) که میتواند تبدیل به قطب دام پروری و کشاورزی شود’کند؟،! و پناه به حاشیه نشینی و کومه نشینی در یاسوج و دهدشت ببرند و سربار این شهرها شوند ؟؟!!
اینجانب رسول کامرانی از عمق محرومیت و مظلومیت روستای مهتاب شما مسولان و دست اندر کاران نظام مقدس جمهوری اسلامی که بر پایه شعار *حامی مستضعفان ومحرومان بودن* شکل گرفته را خطاب قرار میدهم و فریاد دادرسی میزنم که به داد این مردم واین دیار برسید و اندازه ۲۰ کیلومتر جاده به انها اهمیت دهید ””
رسول کامرانی’ روستای مهتاب’ شهرستان کهگیلویه” استان کهگیلویه وبویر احمد.
انتهای پیام/
