راز محبوبیت و تمایز یک فرزند کهگیلویه و بویراحمدی/مردم‌داری را از این مرد یاد بگیریم 

تاریخ بویراحمد و ایلات آن پر از رشادت‌ها و شجاعت‌هایی است که تا سال‌ها و قرن‌ها، سینه به سینه نقل خواهند شد.

فرزندان قوم لر، در طول تاریخ نام‌های نیکی از خود بر جای گذاشتند و تاریخ‌ها ساختند و ماندگار شدند.

آنچه از تاریخ قوم لر گفته شد و شنیدیم، در کتاب‌ها بود و خاطرات اما تاریخ زنده قوم لر در رفتار و منش برخی از فرزندان این دیار همچنان وجود دارد؛ فرزندانی که نه در کتاب‌ها هستند و نه در خاطرات بلکه کنار دست ما زندگی می‌کنند و قدرشان را نمی‌دانیم.

واقعیت آن است که فرزندان کهگیلویه و بویراحمدی که در مسئولیت‌های کلان کشوری قرار دارند، کم نیستند، به ویژه در دولت چهاردهم حتی از این استان، وزیر هم داشتیم اما جنس یکی از این افراد با همه کهگیلویه و بویراحمدی‌ها فرق دارد.

در این تحلیل قصد دارم بدون آنکه نامی از کسی ببرم تلنگری کلی به فرزندان این استان در مسئولیت‌ها و جایگاه‌های مهم دولتی و غیردولتی بزنم که می‌توانستند برای مردم زادگاهشان موثر باشند اما نبودند، می‌توانستند کاری کنند اما نکردند و از سوی دیگر بدون فضای تعریف و تمجید اغراق‌آمیز، از ضرورت قدرشناسی از یک فرزند شایسته، خاکی و متواضع و مهمتر از این‌ها فردی که به درد همشهریانش و حتی هموطنانش خورده و هر کاری از دستش برآمد برای هر مراجعه کننده‌ای انجام می‌دهد، سخن بگویم.

تحلیلی که به ویژه در شرایط فعلی کشور که همبستگی ملی و ارزش والای نیروی انسانی در جنگ ۱۲ روزه بیش از هر زمانی اهمیت دارد، در راستای رسالت رسانه برای پاسداشت از سرمایه‌های انسانی و الگوهای رفتاری است.

صحبت از یک مرد بااصالت و مردمی به نام خداداد غریب‌پور است؛ نامی که کمتر بویراحمدی آن را نشنیده است.

در دنیایی که تملق و تعریف و تمجید برای همه چندش‌آور است، با جرات می‌گویم که این تحلیل بدون روحیه چاپلوسی و تعریف و تمجید رسانه‌ای بلکه مصداق واقعی عمل به رسالت یک رسانه در عصر حاضر است.

خداداد غریب‌پور، یکی از فرزندان این استان است که از یک روستا تا یک کشور، مسیولیت‌های ریز و درشتی داشته اما هیچ وقت در میان پست‌ها و مدیریت‌ها، خودش را گم نکرد و همان غریب‌پور دهه ۷۰ ماند.

مردم‌داری، خاکی بودن، مهربانی، چشم و دست پاک بودن از ویژگی‌های بارز اوست که نشانی از اصالت واقعی او و قوم لر است.
ویژگی‌های مثبت غریب‌پور کم نیستند اما بدون شک آنچه غریب‌پور را متمایز از بقیه کرده است، این بوده که غریب‌پور نه خط‌کش سیاست دست گرفت نه مرزبندی قومی و منطقه‌ای، نه برایش مهم بود که فلانی اهل سردسیر است یا گرمسیر و نه هم اصولگرا و اصلاح‌طلب برایش مهم بود؛ هر کس که به او مراجعه می‌کرد می‌توانست روی کمک او حساب کند.

غریب‌پور بدون هیچ مرزبندی، کار مردم و مراجعان را در هر مسئولیتی که بوده راه انداخت و از پیگیری کارهای هیچ فردی، ابایی نداشت؛ کاری که در حوزه مسئولیت خودش نبود، تلفن را برمی‌داشت و از اینکه کوچک شود یا رویی بزند هم ابایی نداشت مهم برای او این بود که هر آنچه از دستش بر می‌آید، انجام دهد و برای همین حسن نیت و صداقت در پیگیری هایش بود که حتی آنهایی که در دفتر کارش، کارشان انجام نمی‌شد باز هم با لبخند و رضایت از او خداحافظی می‌کردند.

غریب‌پور به معنای واقعی کلمه، مردم‌دار بود و از اینکه گرهی از کار کسی باز کند، لذت می‌برد، نه خودش را می‌گرفت نه برای کلاس گذاشتن، از دسترس مردم خارج می‌شد.

غریب‌پور، سهل‌الوصول‌ترین فرزند کهگیلویه و بویراحمدی در پایتخت بود که تکیه‌گاه بسیاری شد و نردبان ترقی خیلی‌ها شد.

غریب‌پور دست هر کس که از او کاری خواست را گرفت و در رشد و ارتقای فرزندان این استان نیز موثرترین فرد لرزبان در کشور است؛ برایش هم فرقی نمی‌کرد که از کدام استان به او مراجعه می‌شود؛ او از پیگیری امورات مردم دریغ نمی‌کرد.

مصداق حرف‌هایی را باید در این جست که بعد از ۳۰ سال، هنوز هم مردم استان کهگیلویه و بویراحمد، دوره فرمانداری خداداد غریب‌پور در یاسوج را به خوبی یاد می‌کنند و هر کس بخواهد فرمانداری خوب را مثال بزنید از غریب‌پور و دوران فرمانداری او در بویراحمد می‌گویند.

امروز هم با وجودی که مسئولین خیلی مهمی ندارد و به آنچه در این دولت حق اوست نرسیده اما با همین وجود، اتاق کارش، از اتاق نماینده و وزیر و این و آن شلوغ‌تر است و همچنان غریب‌پور، خاکی و مردم‌دار با اخلاق حسنه، پاسخگوی مردم است‌‌.

آری، غریب‌پور به لحاظ مردم‌داری قابل مقایسه با هیچ‌کدام از فرزندان این استان نیست؛ نه تاجگردون، نه سید کامل تقوی، نه ستار هاشمی، نه محمدعلی وکیلی و نه غلامرضا پناه هیچ‌کدام محبوبیت و اثرگزاری غریب‌پور را ندارند و برخی از این‌ها در مسیری کاملا متضاد با راه و روش غریب‌پور حرکت می‌کنند.

ریواس جنوب در ادامه، رفتارهای همه فرزندان این استان که در مسئولیت‌های ملی بودند و هستند را واکاوی می‌کند تا مردم بیشتر بشناسند کسانی را که کارهای از دستشان می‌آمد و نکردند؛ کسانی که خودشان و قدرتشان را از مردم گرفتند؛ پاسخگوی مردم نبودند و….

شاید امروز به جرات گفت که اگر پزشکیان می‌خواست از استان ما یک وزیر انتخاب کند، باید غریب‌پور را انتخاب می‌کرد اما اگر چه او در حال حاضر در آنچه لیاقتش را دارد، به کار گرفته نشد اما آنچه به غریب‌پور قدرت و جایگاه می‌دهد، نه پست است و نه مسئولیت بلکه مردم است و دعای خیر آنها.

غریب‌پور باید الگوی همه فرزندان این استان در تهران شود و کاش کهگیلویه و بویراحمد چند فرزند دیگر همچون غریب‌پور در تهران داشت تا گرهی بیشتر از کار مردم وا می‌شد و افراد بیشتری با زبان خیر آنها به کار و نانی می‌رسیدند.

غریب‌پور برای سفره‌های بسیاری در بویراحمد و زاگرس و کل ایران نان آورد و زبان خیر گشود و امروز نام نیک و دعای خیر مردم بهترین سرمایه برای اوست.

به عنوان یک رسانه، وظیفه و رسالت خود می‌دانم که پیشنهاد دهم تا امثال غریب‌پور‌ها زنده هستند، برای آنها همایش تجلیل و تکریم برگزار شود تا فرق باشد بین کسی که دلش و دستش بزرگ است با آنکه نگاهش و دنیایش کوچک است و اگر به جایی رسید، دو دستی می‌چسبد که از دستش ندهد و هر آنچه هست تنهایی بخورد و تنهایی بهره ببرد!

باید فرق باشد بین آنکه فقط برای فرزند و پسر خاله و داماد خودش کار پیدا می‌کند و کسی که برایش فرق ندارد آنکه بیکار است اهل دیشموک است یا گچساران، اهل یاسوج است یا مارگون!سردسیری است یا گرمسیری؟ اصلاح‌طلب است یا اصولگرا! لر است یا ترک؟کرد است یا بلوچ؟

آری باید همایش «غریب‌پورشناسی» بگذاریم و او را به نسل جدید معرفی کنیم چرا که غریب‌پور فقط یک شخص نیست بلکه یک مسیر است یک تفکر است؛ مسیر مردم و تفکر کار برای مردم.