یادداشت سیاسی*
پس از مقاومت جانانه ی نیروهای مسلح کشورمان طی ۴۰ روز جنگ، رییس جمهور آمریکا در واپسین لحظات مانده به ضرب الاجل -به زعم خودش- حمله به زیرساخت های ایران، نه تنها از این تهدید عقب نشست بلکه در ازای بازکردن تنگه هرمز تن به آتش بس دو هفته ای داد.
چند روز پیش و در یادداشت قبلی ام نوشتم که امروز فارغ از هر اختلاف نظر و انتقادی وقت مقاومت و دفاع از کشور در برابر حمله کنندگان است و امروز می نویسم که این مقاومت جانانه در برابر آنها تا این لحظه به خوبی جواب داده است و ترامپ را وادار کرد که اولا اذعان کند کنترل تنگه هرمز در دست ایران است و دوما مجبور شود دست از تهدید بردارد و ضمن پذیرش شروط ده گانه ایران – لااقل در حرف- به عنوان مبنای مذاکره، با اعلام پیروزی خودخوانده، مدعی شود یک مسأله بزرگ را دارد حل و فصل می کند!
منکر خسارت های زیان بار در این ۴۰ روز جنگ نیستیم اما ایرانی در برابر زیاده خواهی همیشه یک راه بیشتر ندارد و آن هم مقاومت است و نه تسلیم!
حالا باید دید آیا می توان از این فرصت آتش بس و مذاکره، استفاده اصولی و منطقی کرد یا درب بر همان پاشنه می چرخد…
