ریواس/ در اواخر دهه‌70 بود که عادل فردوسي‌پور به واسطه توانايي‌هاي منحصر به فردش پا به گروه ورزش صدا‌‌و‌ سيما گذاشت و خيلي زود به معروف‌ترين مجري و گزارشگر ورزشي اين کشور و پرچمدار مدرنيسم و متفاوت بودن تبديل شد. بدون‌ترديد در اين بيست و اندي سال فردوسي‌پور توانسته‌ خودش را به عنوان محبوب‌ترين مجري و گزارشگر ورزشي ايران مطرح کند؛ حالا عادل مثل همه سلبريتي‌ها هم طرفدار دارد و هم منتقد و دشمن. در طول هفته بسياري از فوتبالي‌ها براي شروع برنامه‌90 لحظه‌شماري مي‌کنند و خيلي‌ها وقتي متوجه مي‌شوند که عادل قرار است بازي تيم محبوبشان را گزارش کند با شوق و اشتياق بيشتري پاي جعبه جادويي مي‌نشينند. در محبوبيت عادل جاي هيچ‌ شکي نيست اما مي‌شود عادل را هم دوست نداشت، به ‌خصوص وقتي که از دايره منطق خارج مي‌شود و در حساس‌ترين بخش مصاحبه‌اش با برانکو به گونه‌اي سوالاتش را پيش مي‌برد که نه‌ چالشي است، نه افشاگرانه و نه هيچ چيز ديگر به‌جز القا و تزريق اميال خود به برانکو. به اين جملات توجه کنيد: «با هم دوست باشيد ديگه؛ حالا 5 روز اين‌ها رفتن اردو؛ من مي‌گم حالا يه جوري با هم کنار بيايد.‌» در طول اين بيست‌و اندي سال کمتر کسي در درستي و صداقت عادل شک کرده و مسلما در اين مورد هم در نيت خيرخواهانه عادل ترديد نمي‌کنيم اما اين‌که او در قامت مجري يک برنامه پرمخاطب از چنين جملاتي استفاده مي‌کند، حس خوبي به ما نمي‌دهد. عادل روز به روز از آن عادل هميشگي فاصله مي‌گيرد. اين روزها عادل بيشتر از اين‌که مجري يک برنامه تلويزيوني باشد، سعي مي‌کند در پوزيشن کدخداي فوتبال قرار بگيرد. با دعوت از برانکو و يک مصاحبه حرفه‌اي ‌90 اين هفته مي‌توانست به مراتب جذاب‌تر از برنامه‌اي باشد که ديديم اما اين‌که او مي‌خواهد برانکو را محترمانه به سکوت دعوت کند تا او از منطقي‌ترين انتقادات و بيان مشکلات فاصله بگيرد، عجيب و غير‌حرفه‌اي است. عادل در برنامه‌90 مي‌خواست مثل يک کدخداي دلسوز آتش اختلاف بين برانکو و کي‌روش را بخواباند اما نتيجه اين اقدام خيرخواهانه چيز ديگري شد و با اقدام عجيب و شوک‌آور کي روش و ديپورت کردن پرسپوليسي‌ها از اردوي تيم ملي، قطعا آتش اين اختلاف را شعله‌ور خواهد کرد؛ آتشي که در‌نهايت دودش به چشم اين فوتبال خواهد رفت. کاش عادل دوشنبه در نقش خودش ظاهر مي‌شد…