یکی از شهروندان شهر کوار در استان فارس، با انتشار نامه‌ای، ضمن یادآوری روند ناکام و ناموفق احداث سد میرزای شیرازی و بحران‌های پیش‌رو در زمینه تأمین آب در این شهرستان، از تشکیل کمپینی در این خصوص خبر داد.

به گزارش ریواس جنوب در این نامه که یک نسخه از آن در اختیار این پایگاه خبری قرار داده شد، آمده است:

 همانگونه که استحضار دارید ماجرای بحران آب در شهرستان کوار و رؤیای سد میرزای شیرازی تبدیل به معمایی پیچیده گردیده و علی رغم اینکه حدود 40 سال است که این معما مایه خیر و برکت مادی و معنوی و اشتغال‌زایی و سوژه تبلیغاتی برای افراد مختلف اعم از کارشناسان، مهندسان و بعضاً بازیگران و مسئولین سیاسی کشوری، استانی و محلی بوده، اما با کمال تأسف این رؤیای 40 ساله، دشت خشکیده‌ی کوار را همچنان در انتظار گذاشته و امید کشاورزان شهرستان را به یأس تبدیل نموده است. و افسوس که چندین هزار نفر از کشاورزانِ منتظر، اکنون در زیر خاک خفته و آرزو را با خود به گور بردند!

فراموش نمی کنم حدود 30 سال پیش را که در معیت کاروانی حدوداً 100 نفره از مسولین منطقه و تعدادی از مهندسین پروژه سد میرزای شیرازی، در ضیافت ناهاری در محل فعلی سد حضور یافته و از مراحل مقدماتی و مطالعاتی انجام شده برای ما سخن می راندند و ما نیز که چه مدینه فاضله ای که در ذهن خام خویش تصور نمی کردیم.

این امید کاشته شده در قلبمان در چند سال بعد با حضور رئیس جمهور وقت آیت‌الله هاشمی رفسنجانی و کلنگ زنی مرحله اجرایی آن چند برابر شده و برای سرازیر شدن آب رودخانه قره آغاج که غرش آب آن در شبهای زمستان آن سالها، گوش های مردم شهر و روستا های حاشیه را نوازش و خواب را از چشم ها می ربود و امید به حیات را در قلب ها بارور می کرد، به دشت تشنه کوار لحظه شماری می کردیم. اما…

لذا برآن شدیم که با تشکیل کمپینی با عنوان «معمای سد میرزای شیرازی و بحران آب کوار» به دور از هرگونه انگیزه سیاسی و جناحی و گروهی اقدام به جمع آوری نقطه نظرات، راهکارهای نجات دشت همیشه سبز کوار، تاریخچه سد، نوشته ها، تصاویر کلنگ زنی و مراحل مطالعاتی و اجرایی، خبرها، وعده ها و مستندات و تیتر ها و بریده های روزنامه در طول سالهای گذشته و آرشیو کردن آنها نموده تا بدین ترتیب هم به روئیت مسئولین تازه کار رسیده و هم آنها را از خطر بزرگ بحران آب که تبدیل به مطالبه عمومی و تهدید جدی دشت حاصل‌خیز کوار شده است آگاه نمائیم.

به قلم محسن موذن

انتهای پیام/ ابوذر رضایی