عبدالکریم سروش در سخنانش که می گفت بخشش باید از چیزی باشد که انسان آن را بسیار دوست دارد با ذکر خاطره ای از حسین پناهی به نیکی یاد کرد و اظهار داشت او مرد به تمام معنا انسانی بود.

به گزارش ریواس جنوب؛ عبدالکریم سروش در یک سخنرانی درباره بخشش با ذکر خاطره ای از حسین پناهی، چنین گفت؛
️«چیزی رو باید بخشید که اونو دوست دارید یعنی به جانتان بسته شده، نه اینکه حالا از سر سیری چیزی رو که دیگه نمیخواین بگید حالا این هم برای فقرا! داشتم چیزی رو میخوندم از دختر حسین پناهی، هنرپیشه ای که همتون میشناسین، او مرد انسانی بود و انسان بسیار والایی بود…»

 و اما خاطره ای که آنا نوشته بود و سروش آن را نقل می کرد؛

“وقتي رفتم خونه ي بابام ديدم بدون پتو، تو اون سرما خوابيده
ازش پرسيدم: بابا؟
تو اين سرما بدون پتو خوابيدي چرا؟
با خوشحالي و علامت رضايتي كه مي شد در برق چشمهاش هم اونو ديد گفت همه ي پتو ها رو دادم برا بم .
گفتم: يه دونه هم براي خودت نگه نداشتي؟
گفت: نه.
خونه ي ما تا خونه ي بابام از خيابون جهان آرا فقط پنج دقيقه راه بود. دستم رو گرفت و گفت بريم تو هم كمك كن.
من سه چها ماهي بود كه ازدواج كرده بودم و طبيعتا همه ي وسايل زندگيم نو و تازه بود.
از كمد رختخواب ها پتويي رو برداشتم و گفتم بريم.
بابام دستم رو گرفت و با نگاهي كه انگار ازم توقع همچين كاري رو نداشت گفت : آنا ،عزيز دلم بهترين پتوي خونتو.
بابام ميدونست من از كل وسايل خونه م فقط پتو آبي رنگي رو خيلي دوست داشتم.
پتويي رو كه برداشته بودم گذاشتم سر جاش و به تعبير پدرم بهترين پتو رو برداشتم (يعني اون چيزي كه دوستش داشتم و برام عزيز بود) و رفتيم. من بارهاي بار اين رو از پدرم ديدم كه اگه قراره چيزي رو ببخشه يا هديه بده بايد كه بهترين باشه”.

@rivasjonoob