ریواس جنوب، سجاد افسر
مردم عشایرنیز دچار تب تصدیق شده بودند.این ناخوشی مملکت گیر وشاید عالم گیربه ایل هم سرایت کرده بود.خانه بدوشان نیز مانند سایر هموطنان خود دریافته بودند که بدون تصدیق زندگی حرام ومرگ واجب است.آنان هم فهمیده بودند که هرکس تصدیق دارد باج می گیرد و هر کس ندارد باج می دهد.عشایری ها هم به این تجربه تلخ رسیده بودند که زندگی بی فهم وفضیلت آسان ولی بی گواهی نامه وتصدیق مشکل است.آنان نیز دیده بودند که تولید،گله داری،زراعت،هنر وشجاعت همه در برابر کاغذی به نام تصدیق خوار وخفیف وزار وزبون است.
چیزی نگذشت که سیل تقاضا بر سرم ریخت.ریش سفیدان ایل تصدیق ششم ابتدایی،کدخدازاده گان گواهی نامه سوم متوسطه،بچه کلانترها دیپلم وخان زاده ها لیسانس می خواستند .مردم عادی نیزبی چشم داشت نبودند.»
استاد بهمن بیگی عزیز باور کنید اوضاع سواد مملکت نسبت به همان دورانی که شما حکایت می کنید اسفناک تر شده ،مدرک داران فراون هستند و با سوادها کم…
در جامعه امروز کارخانه بزرگ تولید مدرک بنا شده،براحتی می شود مدرک گرفته البته اگر پولتان کفاف کند..
اما تنها تفاوت نسبت به دوره شما ،این است که مدارک دیگر ارزشی ندارند.
الان یک مدرک نامرئی وجود دارد نه نیاز به تلاش دارد نه نیاز به چندین سال تلف کردن عمر.خدا راشکر نیاز به کاغذ برای صدور مدرک هم نیست وبه این طریق،محیط زیست ودرختان بلوط در امان خواهندماند
مدرک جدید خیلی ارزشمند هست چرا ؟چون همه ی مردم دسترسی به آن ندارند واندک درصدی درجامعه قدرت رسیدن به این مدرک فاضل را دارند..
این مدرک نامرئی خیلی ها را وزیر کشور کرد،خیلی ها به سبب همین نوع مدرک راه صدساله را یک شبه پیمودند.مکانیزم کسب این تصدیق برای آحاد جامعه ناشناخته است و دریافت آن برای مردم عادی همچون صعود به قله های صب العبور قصه های شماست..
خدمتان عرض کنم که آن مدرک و سوادی که شما در آرزویش کوهستان های بویراحمد وفارس را فتح می کرده اید در دست عده ای ازهموطنان هست، ولی به دلیل نداشتن مدرک نامرئی مجبورشدند راه سرزمین های بیگانه رادر پیش بگیرند و سواد،فهم واستعدادشان راصرف رفاه اجنبی ها کنند. البته ما هم به تلافی در داخل “مرگ “را نثارشان می کنیم
