به گزارش ریواس جنوب و به نقل از سرویس اقتصادی «انتخاب»: از روز ۷ خردادماه ۹۹ که مجلس یازدهم نخستین جلسه خود را تشکیل داد، بیش از ۴ ماه می‌گذرد. شعار مجلس به وضوح «معیشت» مردم است. غالب نمایندگان مجلس یازدهم از روز انتخاب خود بارها و بارها دولت حسن روحانی را به بی عملی متهم کرده اند. قریب به اتفاق آنها اعتقاد دارند نقش تحریم‌ها و به طور کلی روابط بین المللی ایران در اوضاع اقتصادی داخلی، بسیار ناچیز است و وضعیت فعلی صرفا زاییده مدیریت ناکارآمد دولت روحانی است.
مجلس یازدهم بارها انواع و اقسام وعده‌های اقتصادی را به مردم داده. آنها حتی از یک «بسته اقتصادی» رونمایی کردند؛ بسته‌ای که از سوی برخی دخالت در امور اجرایی و حوزه اختیارات دولت قلمداد و از همین منظر، تنش آفرین شد. بسته‌ای که قرار بود و هست که اوضاع اقتصادی کشور را متحول کند و دغدغه «معیشت» را از بین ببرد. بسته‌ای که در ۵ محور تدوین شده و برای نمونه، در محور سوم، آن بر «اجرای سیاست‌های حمایتی فراگیر و بهبود معیشت اقشار کم درآمد» تاکید شده.
با این حال، از زمان روی کار آمدن مجلس یازدهم البته در زمان ۴ ماه ابتدایی آن، تقریبا هیچ گام اقتصادی موثری در حوزه اقتصادی برای بهبود «معیشت» مردم برداشته نشده. برعکس، این مجلس درگیر حواشی متعددی شده که غالبا نوع واکنش نمایندگان بر این حواشی دامن زده است. به طور مثال، دریافت ۲۳۱ میلیون تومان به عنوان اولین دریافتی نمایندگان حواشی متعددی را به دنبال داشت. پس از آن خبر اختصاص یک دنا پلاس به هر نماینده بر این حواشی افزود. پس از آن نیز دریافت ۱۵۰۰ واکسن آنفلوآنزا از سوی مجلس هرچند گفته شد که آن را بازگردانده اند، بر حواشی دامن زد. واکنش نمایندگان نیز نوعا به توجیه این موضوعات و مقایسه آنها با دوره‌های پیشین مجلس محدود شد؛ بی آنکه بی این پرسش پاسخ دهند که به فرض صحت این ادعا، پس آن همه شعار در مورد تفاوت با پیشنیان و تشکیل «مجلس انقلابی» و نظایر آن چه شد؟
اقدامات و اظهارات مجلسی‌ها نیز هیچ تناسبی با آنچه درمورد رسیدگی به «معیشت» مردم می‌گفتند، ندارد. احتمالا یکی از مهمترین طرح‌هایی که نمایندگان را مشغول خود کرده بود، طرح اصلاح قانون انتخابات ریاست جمهوری بوده که فارغ از انتقادات به آن درمورد اعطای اختیارات گسترده به شورای نگهبان و محدود کردن بی سابقه انتخاب شوندگان، اساسا ربطی به شعار «معیشت» مردم نداشته و بسیاری، طرح آن در زمان حاضر را بی مبنا دانسته اند.
طرح دیگری که مجلس با آن درگیر بود، طرحی برای شبکه‌های اجتماعی بود که باز هم صرف نظر از محتوای عجیب و غریب آن که عملا به محدودیت بی سابقه شبکه‌های اجتماعی و حتی تعیین مجازات‌های عجیب برای فعالیت ساده در این شبکه‌ها منجر می‌شد، باز هم هیچ ارتباطی با موضوع «معیشت» مردم نداشت؛ موضوعی که نمایندگان آن را در بوق و کرنا کرده و بارها بر سر دولت و مجلس سابق کوفته بودند.
گذشته از این موضوعات، شاخص‌های اقتصادی و تغییر ملموس اوضاع اقتصادی از زمان روی کار آمدن مجلس یازدهم هم قابل تامل است؛ موضوعی که مجلس درمورد آنها تاکنون تنها نظاره گر و شعارگرا بوده؛ بی آنکه با ابزار‌هایی مانند قانونگذاری و نظارت، تلاشی موفقیت آمیز برای کنترل آن داشته باشد.
به عنوان نمونه، دلار در روز ۷ خرداد که مجلس آغاز به کار کرد، قیمت دلار ۱۷۳۰۰ تومان بود. اما روز ۲۰ مهر یعنی ۴ و نیم ماه بعد از آغاز به کار مجلس قیمت به رکورد بی سابقه ۳۱۰۵۰ تومان رسیده یعنی ۷۹ درصد افزایش.
قیمت سکه بهار آزادی هم در ۷ خرداد ۷،۱۰۰،۰۰۰ (هفت میلیون و یکصد هزار) تومان بود، اما روز ۲۰ مهر به ۱۵ میلیون و ۹۰۰ هزار تومان رسید یعنی ۱۲۴ درصد افزایش.
قیمت پراید ۱۱۱ هم در روز ۷ خرداد ۷۳ میلیون تومان بود، اما در روز ۲۰ مهر به ۱۳۶ میلیون توامن رسید یعنی ۸۶ درصد افزایش.
قیمت مواد غذایی هم در این مدت به رکورد‌های قابل تاملی رسیده؛ مثلا قیمت تخم مرغ به شانه‌ای ۳۸ هزار توامن هم رسید و اکنون حدود ۳۲ هزار تومان است. یا قیمت کره حیوانی، افزایشی ۹۵ تا ۱۰۰ درصدی را تجربه کرد. قیمت مرغ نیز به رکورد‌های تازه‌ای در کشور رسید و حتی از مرز ۲۲ هزار تومان نیز عبور کرد.
آمار رسمی مرکز آمار ایران نیز از تشدید تورم خوراکی‌ها در شهریور ماه امسال حکایت دارد. بر این اساس از ۵۳ قلم خوراکی منتخب، تعداد ۲۸ قلم، درصد تغییرات سالانه بالاتر از نرخ تورم نقطه‌ای کل کشور (۳۴.۴ درصد) داشته‌اند.
بیشترین افزایش قیمت ماهانه مربوط به سبزیجات است. در این گروه، بیشترین افزایش قیمت مربوط به “خیار ” با ۲۲,۳ درصد، “بادمجان” با ۲۱.۶ درصد و “عدس” با ۲۰.۳ درصد افزایش نسبت به ماه قبل یعنی مردادماه و نه حتی خردادماه که آغاز به کار مجلس یازدهم بوده، است.
همچنین در گروه لبنیات، تخم مرغ و انواع روغن، بیشترین افزایش قیمت مربوط به “خامه پاستوریزه” با ۱۲,۸ درصد و “کره پاستوریزه (کره حیوانی) ” با ۱۲.۰ درصد و “تخم مرغ ماشینی” با ۱۱.۹ درصد بیشترین افزایش قیمت را نسبت به ماه قبل داشته‌اند.
از میان کالا‌های اساسی، برنج خارجی ۱۰۹.۵ درصد و تخم مرغ ماشینی بیش از ۷۲ درصد افزایش قیمت را نسبت به شهریور سال گذشته نشان می‌دهد. میانگین قیمت مرغ نیز در شهریور ماه برابر با ۱۷ هزار و ۹۵۰ تومان ثبت شده‌است که نسبت به سال گذشته بیش از ۳۱ درصد افزایش قیمت را نشان می‌دهد. همچنین قیمت سیب‌زمینی و رب گوجه فرنگی نسبت به شهریور سال گذشته به ترتیب ۲۰ و ۱۷.۲ درصد کاهش قیمت را تجربه کرده‌است.
در تمام این اتفاقات اقتصادی، مجلس یازدهم عملا هیچ اقدامی از خود نشان نداده و هیچ راهکاری پیش روی دولت نگذاشته است.
2 Comments
? اصلاح طلبان در اوج توهم!
? مدعیان اصلاحات و اعتدال بارها نشان داده اند که وقتی پای اعتراض مردم به وعده های وارونه این طیف به میان می آید، دست را پیش می گیرند تا پس نیفتند؛ امثال بهزاد نبوی می گویند ما که بیست سال قبل هم گفتیم دولت تدارکاتچی است و ده پانزده درصد بیشتر اختیارات ندارد!
? یا روزنامه اعتماد و عباس عبدی، با وقاحت تمام قُمپز در می کنند که حالا که این جوری است، روحانی استعفا بدهد! و حجاریان مثلا تهدید می کند با این شرایط، اصلاح طلبان دیگر در انتخابات شرکت نخواهند کرد.
?اما وقتی پای فضاسازی، نامزد بازی و سرگرم کردن مردم به میان می آید، نشریات و فعالان همین طیف، هر روز نام یک یا چند نامزد را برای انتخابات ۱۴۰۰ عَلَم می کنند؛ انگار نه انگار که مدعی بودند رئیس جمهور اختیارات ندارد و تدارکاتچی است و خاتمی، اردک لنگ بوده؛ و باید روحانی استعفا دهد و از حاکمیت خروج کند!
? طیف زرد اصلاح طلبان اینقدر متوهم هستند که هر بار که نشریات و رسانه های این طیف با ربط و بی ربط نام یک نفر را به عنوان نامزد محتمل خود عَلَم می کنند، فکر می کنند ساعاتی بعد، هزاران نفر مجبور می شوند با دست بریده به اورژانس بیمارستان ها مراجعه می کنند ازبس که برای دیدن جمال آنها روز شماری می کرده اند و حالا نتوانسته اند دست از تَرنج باز شناسند!
? جهت خنده مخاطبین کانال، اسامی کاندیداهای طیف اصلاح طلبان را که در در رسانه های زردتر خود در بوق کرده اند مرور کنیم؛ اما لطفا ابتدا اگر چاقو یا شیئ بُرنده ای دم دست تان هست، در فاصله دوری بگذارید تا وقتی که اسامی آنها را دیدید دست خود را از شوق، نبرید:
? عباس آخوندی (وزیر لاکچری! دوره وزارتم، حتی یک مسکن هم نساختم!)
? اسحاق جهانگیری (سوپرمن ارز ۴۲۰۰ تومانی… مردم یادتان هست؟)
? محمد باقر نوبخت (پایه گذار بودجه های تورم زا و بی برکت)
? رضا خاتمی (ما اصلاح طلبان، تضمین وعده های روحانی هستیم)
? محسن هاشمی (ظرف سه سال، حتی یک متر مترو برای مردم تهران نساختیم)
? علی مطهری (قُرص […] بخور! پفیوز…! بیست دقیقه هم برای تصویب برجام زیاد بود)
? پزشکیان (قبل از برجام هر روز، هزار میلیارد تومان ضرر می‌کردیم.. به دلیل تخصصی بودن برجام، زیاد متوجه قضایا نشدم)
? قاضی زاده هاشمی (پات درد می کنه؟ … خودت بمال!)
? محمد رضا عارف، جواد ظریف، صفایی فراهانی مصطفی معین، آذری جهرمی و …
با مزه تر این که، همین طیف با وجود ادعای نداشتن نامزد کافی، در انتخابات مجلس تهران به جای یک لیست، سه لیست دادند!
?اما مجید انصاری (نفر اول و مشترک لیست ها)، نتوانست بیش از ۶۷ هزار رای کسب کند!
عارف و موسوی لاری هم به نشانه اعتراض، از ریاست استعفا دادند و شورای عالی سیاستگذاری اصلاح طلبان فرو پاشید.
داستان مضحک اصلاح طلبان که با رسانه های زرد در اختیار خود همیشه سعی کرده اند خود را در عین اینکه همیشه همه کار مملکت بوده اند در نقش اپوزوسیون هم بازی کنند، تهوع آور شده است هرچند باز عده ای در کشور هستند که باز گول چهره بزک شده آن ها را می خورند.
تجدید نظر طلبان مدعی اصلاح طلبی، سال ها لاف زدند “نیت خوانی نکنید”. اما حالا که رئیس و نمایندگان مجلس به میان مردم در استان های مختلف می روند و از نزدیک با مشکلات شان آشنا می شوند و چاره جویی می کنند، همان مدعیان می گویند انگیزه شان انتخاباتی است!
آنها هفت سال فرصت داشتند به میان مردم بروند و حق نوکری را در کسوت مدیر دولتی یا نماینده مجلس ادا کنند. اما جز در چند ماهه منتهی به انتخابات، ادای این وظیفه از ولی نعمتان دریغ کردند.
حالا هم که منتخبان مجلس جدید، به بدیهی ترین وظیفه نمایندگی عمل می کنند، جماعت پر گو و و بد کارنامه صدای شان درآمده که؛ آهای! این چه طرز سیاست ورزی و نمایندگی است؟! همان پایتخت، پشت میز نمایندگی و زیر سیستم خنک کننده بنشینید و به خوزستان و هرمزگان و سیستان و بلوچستان و… سر نزنید!
می گویند شما را چه به آب آشامیدنی و گاز و برق و جاده و مسکن و اشتغال و کسب و کار مردم حاشیه نشین؟! می گویند چون به مردم سر زده اید، پس پوپولیست هستید! با زبان بی زبانی می گویند people (مردم)، ماشین رای کشی هستند که فقط باید شب انتخابات سراغ شان رفت و در باقی ایام رفتن، به هم زدن نرخ و طلبکار کردن مردم است!
بانیان و نانخورهای مدیریت اشرافی، ناراحتی شان از این است که توانسته بودند سیاست و مدیریت را بی معیار و بی زحمت کنند؛ اما حالا کسانی پیدا شده اند که رفتار شان، معیار و تراز واقعی سنجش مسئولان را احیا کرده است. و کدام کار برای اشراف، سخت تر از این که بخواهند برای مردم عَرَق بریزند؟!
از نگاه آنها سیاست و انتخابات، کلا یک شرکت سهامی با مسئولیت کاملا محدود است؛ صرفا برای غوطه خوردن در بیت المال، کام جویی از امتیازات، و بازی با طعمه قدرت و ثروت.
بنابراین رفتار جهادی و انقلابی، نرخ به هم زن است و باید مرتکبان را به رگبار بست؛ درست مقابل نگاه متعجب مردم! می گویند بنشینید تا کوتاه قدی همت ما به چشم نیاید! و حرکت نکنید تا معلولیت روحی ما عیان تر از قبل نشود!
مدیران دولتی باید به این جنبش مبارک بپیوندند و گرنه جا می مانند. تغییر ریل از برج عاج نشینی، بروکرات مآبی و مدیریت از راه دور، به مدیریت و نظارت متواضعانه میدانی، پدیده مبارکی است که ان شاء الله در کوتاه مدت و میان مدت، برکات بسیاری به همراه خواهد داشت.