سرویس خبری 18 اردیبهشت 1400

قرار بود این جوانان با تو و من، برای این کشور «فردایی بهتر» بسازیم. پیاده کردنِ این جوانان از کشتی‌ای که تو خود نیز یکی از سرنشینانِ آنی، یعنی سپردنِ کشتی به گرداب‌های پرخطر؛ یعنی خشکاندنِ ریشه‌های درختِ امید به «فردایی بهتر».شاید آنها که مدتی‌ست از تأثیر رأی و نظر خود بر تغییرِ اوضاع محیط پیرامون و آینده‌ی کشورشان ناامید شده‌اند، این نامه را «گدایی برای ورود به قدرت» بدانند، اما چه باک؟ باشد که خواندنِ این سطور، روح‌اللهِ جوان را مجاب کند که از جایگاهِ امروزش برای «فردای بهتر» شهر و سرزمینش کاری کند، تا مگر واپسین امیدهای مانده در دلِ امّیدوارِ هم‌نسلان‌مان نخشکد، انگِ گدایی تا ابد بر پیشنانیِ من. برادر! پیش از آنکه دیر شود، کاری باید کرد.