یادداشت ارسالی/

در حالی که این استان با چالش‌های جدی در حوزه بهداشت و درمان روبروست و مردم این سرزمین به دنبال خدمات بهداشتی درمانی کیفیت‌دار، عادلانه و شفاف هستند، شاهد حضور برخی مدیران میانی هستیم که با ناکارآمدی، فساد و تاکتیک‌های سیاسی-قبیله‌ای، خود را در مقام‌های حساسی نگه داشته‌اند. این افراد، که نه تنها ناتوان از ارائه راهکارهای مؤثر برای بهبود وضعیت سلامت جامعه هستند، بلکه با سوءمدیریت و ناکارآمدی، بستر را برای تشدید مشکلات آماده می‌کنند، در واقع نمونه‌ای از بحران در سیستمی هستند که ما را به لجایجی خطیر سوق می‌دهند.

برخی مدیران نه تنها از نظر تخصصی  شایستگی لازم را ندارند، بلکه با بهره‌گیری از روش‌هایی مانند سفارش‌های سیاسی، محابات قبیله‌ای و حتی پذیرش و پرداخت هدایا ، خود را در پست های حساس در دولت های مختلف نگه می‌دارند. این فردی که در این جایگاه قرار گرفته، با توجه به سابقه طولانی‌اش، به خوبی آموخته است که چگونه بازی‌های قدرت را در سطح محلی و منطقه‌ای به نفع خود به حرکت درآورد و با فریب‌دادن مسئولان بالاتر، از عملکرد ضعیف و بی‌اثر خود پرده بکشد.

این شخص به نمونه‌ای بارز از نقض اصول شایسته‌سالاری در نظام اداری این استان تبدیل شده است. چگونه ممکن است مدیری که کارنامه‌اش مملو از ناکارآمدی و عملکرد ضعیف است، بتواند از دولتی به دولت دیگر با گرایش‌های سیاسی متفاوت، وبا همسویی ظاهری با جناحهای مختلف سیاسی در هر دولت، از اصلاحطلب تا اصولگرا، برای حفظ موقعیت خود همچنان در مسند خود باقی بماند؟ پاسخ این معما را باید در شبکه پیچیده‌ای از روابط غیررسمی، خویشاوندگرایی و تبادل منافع نامشروع جستجو کرد. این مدیر با مهارت خاصی توانسته است خود را با هر جریان سیاسی حاکم هماهنگ کند، بدون آنکه کوچکترین تغییری در رویکرد مدیریتی ناکارآمد خود ایجاد نماید.

اما حقیقت امر این است که این نوع مدیریت ناکارآمد و فاسد، نه تنها به سیستم بهداشت و درمان آسیب می‌زند، بلکه زندگی مردم را نیز در معرض خطر قرار می‌دهد. وقتی که تصمیمات مهم در حوزه سلامت بر اساس سفارش‌های سیاسی یا تقسیم غنائم رفاقتی – قبیله ای گرفته می‌شود، این بدان معناست که کیفیت خدمات بهداشتی و سلامت عمومی به شدت تحت تأثیر قرار می‌گیرد. منابع محدود و ارزشمند به جای اینکه به بهترین شکل ممکن مورد استفاده قرار گیرند، میان دوستان و آشنایان تقسیم می‌شوند و این موضوع به نوعی نقض حقوق مردم است.

بدون شک، چنین مدیرانی با وجود ناکارآمدی و فسادشان، هرگز نباید به چنین مقام‌های حساسی دسترسی داشته باشند. اما متأسفانه، فعلا و تا الان سیستم سلامت به این گونه افراد فرصت می‌دهد تا خود را در نقاط استراتژیک مستقر کنند و با ایجاد یک حلقه رفاقتی و محابات، از هر گونه نظارت و پاسخگویی فرار کنند. برخی مدیریت‌های نادرست و فاسد، نه تنها بهره‌وری سیستم را کاهش می‌دهد، بلکه انگیزه کارکنان را نیز از بین می‌برد و باعث می‌شود که افراد صادق و متخصص در این حوزه، به تدریج از ادامه کار منصرف شوند.

آنچه که امروز بیش از هر چیز نیاز است، تغییر ساختاری در نحوه انتصاب مقامات و مدیران است. ما نیاز داریم که شفافیت، پاسخگویی و کارایی را به عنوان اصول اساسی مدیریت در نظر بگیریم. مدیرانی که با دانش، تجربه و اخلاق خود، بتوانند به بهبود سیستم بهداشت و درمان کمک کنند، نه افرادی که تنها به دنبال حفظ موقعیت شخصی خود هستند و با فساد و تاکتیک‌های نادرست، از بحران‌های موجود سود می‌جویند.

نتیجه حضور چنین مدیرانی چیزی جز تحمیل رنج مضاعف بر مردم محروم استان نبوده است. استان کهگیلویه و بویراحمد با وجود برخورداری از منابع طبیعی غنی، همچنان از محروم‌ترین استان‌های کشور در حوزه خدمات بهداشتی و درمانی محسوب می‌شود. بیماران برای دریافت خدمات تخصصی مجبور به طی مسافت‌های طولانی به استان‌های همجوار هستند و هزینه‌های سنگین درمان، بسیاری از خانواده‌ها را به ورطه فقر کشانده است.

در نهایت، سکوت در برابر چنین موضوع و ناکارامدی موجود، به نوعی همراهی با آن است. چرا که سلامت جامعه، ارزشی است که نباید در بازارچه فساد و محابات به فروش برسد.

مردم شریف کهگیلویه و بویراحمد شایسته برخورداری از خدمات بهداشتی و درمانی در شأن انسان قرن بیست و یکم هستند، نه اسیر ماندن در چنگال مدیریرانی از این نوع که منافع شخصی و قبیله‌ای را بر مصالح عمومی ترجیح می‌دهد!!