به گزارش پایگاه خبری تحلیلی ریواس جنوب، فیلم به نقطه عطفش رسیده بود؛ نمای مدیوم، بازیگر را درست وسط کادر نگه داشته بود؛ نورِ کنترل‌شده‌ صحنه در پس‌زمینه می‌نشست و موسیقیِ زیرصدا آرام‌آرام اوج می‌گرفت؛ سالن در سکوت عمیقی فرو رفته بود؛ همان سکوتی که تدوین‌گر برایش جنگیده و کارگردان رویش حساب کرده تا تماشاگر را تسلیم قاب کند.

ناگهان پرده سیاه و صدا قطع شد؛ تاریکی، یک‌دست و سنگین روی سر سالن نشست؛ هنوز مدت زمان زیادی نگذشته بود که سکوت جای خود را به همهمه داد؛ نور موبایل‌ها یکی‌یکی روشن شدند؛ یکی آه کشید، دیگری می‌خندید و آن یکی زیر لب غر می‌زد.

حالا در ردیف‌های عقب، صندلی‌های خالی بیشتر دیده می‌شدند؛ گویی خاموشی آمده بود تا فقدان‌ها را برجسته‌تر کند.

بعضی‌ها از سالن بیرون رفتند، بعضی آرام در جای خود ماندند و برخی شروع به گلایه کردند؛ از راهرو، صدای گام‌هایی پی در پی می‌آمد؛ عوامل اجرایی مثل بازیگرانی که بی‌سناریو به قاب پرتاب شده باشند مدام در رفت‌وآمد بودند؛ نه توضیحی در کار بود نه نشانی از زمان‌بندی؛ فقط انتظار.

و انتظار، بدترین دشمن ریتم است؛ چه در یک پلان چه در یک جشنواره.

پس از گذشت حدود نیم ساعت از قطعی برق، پروژکتور دوباره روشن شد؛ آنهایی که سالن را ترک کرده بودند بازگشتند و یکی یکی بر سر جای خود نشستند؛ ادامه فیلم به روی پرده رفت اما رشته‌ای که پاره شده بود دیگر گره نخورد و اکران با وقفه ادامه یافت؛ وقفه‌ای که ضعف‌های اجرایی جشنواره را برجسته کرد.

هرچند این تنها اتفاق ناخوشایند جشنواره فیلم فجر در شیراز نبود؛ از دیگر اتفاقاتی که جشنواره امسال را کم‌رمق‌تر از گذشته نشان داد استقبال اندک مخاطبان و علاقمندان به سینما در روزهای نخستین این رویداد بود؛ این در حالیست که فلسفه جشنواره فیلم فجر فقط به مسابقه و سیمرغ محدود نمی‌شود و یکی از مهم‌ترین اهداف این رویداد، دیدار سینما با مردم است؛ مردمی که در سال‌هایی نه چندان دور برای یک سانس معمولی جشنواره صف می‌بستند، بلیت‌ها کمیاب می‌شدند و بحث‌ها از راهروهای سینما تا تاکسی و شبکه‌های اجتماعی کشیده می‌شد اما امسال روایت غالب در بخش قابل‌توجهی از اکران‌های مردمی، روایت خلوتی بود؛ نشانه‌ای که اگر جدی گرفته نشود می‌تواند به علامت هشدارِ بزرگ‌تری برای جایگاه اجتماعی جشنواره تبدیل شود.