متاسفانه شرایط سیاسی کشور بعد از انتخابات؛روند تنش زایی در پیش گرفت..عده ای از گروه واحزاب انگار دوست ندارند که نتیجه انتخابات ورای مردم را باور کنند..در این وادی سخنوارانی با حمله به ریس جمهور منتخب و همه کاره قلمداد کردنش،سعی بر تشویش اذهان عمومی در این اوضاع نابه سامان اقتصادی وبیکاری دارند.در این مطلب با نگاهی اجمالی به دوره اول ریاست جمهوری آقای روحانی،جهت تنویر افکار عمومی نکاتی بیان می شود وقضاوت نهایی به خواننده واگذارمی شود

آنچه مسلم و روشن است در اکثریت کشور های صاحب حکومت دموکراسی،قدرت های اصلی کشور مردم،پارلمان و ریس جمهور هست که هر کدام حوزه ی وظایف مشخصی برایشان تعریف می شود .ریس جمهوری به عنوان نهاد اجرایی و پارلمان به عنوان نهاد قانون گذار ونظارتی و در راس این دو نهاد مردم به عنوان صاحبان اصلی حکومت وناظر کل عمل می کنند..حال این سوالات پیش می آید که،آیا سلسه قدرت در کشور ما هم به منوال دیگر کشور های صاحب دمو کراسی در دنیا هست؟
آیا نگاه حکومت به مردم ایران نگاه اربابی هست یا رعیتی،کما اینکه مردم فقط در موارد نیاز به عنوان سیاهی لشکر مورد استفاده قرار می گیرند..

آیا قدرت مجلس به عنوان نهاد قانون گذار و نظارتی آن قدر که باید باشد هست؟یا دست های پشت پرده و بیرون از مجلس ،تصمیم گیرندگان اصلی هستند کما اینکه در انتخابات مجلس ،فیلتری وجود دارد که افراد فرمان بر ومطیع اجازه عبور از آن را دارند..
*آیا قدرت و توان اجرایی ریاست جمهور در ایران مانند دیگر کشور هاست،یا ریس جمهوری در ایران حالت دکوری و سمبلیک دارد.؟..

با کمی تامل در اتفاقات و صحبت های چند روز گذشته ،به قدرت واقعی ریس جمهور پی می بریم…
*گروه هایی در کشور وجود دارند که از یک مصونیت کلی برخوردار هستند اینان امکانات کامل و رسانه های مجاز را در اختیار دارند و هر لحظه آماده فرمان آتش هستند ،قاطبه ی نهاد های کشور زیر سلطه ی این گروه ها هستند و هیج نهادی قدرت گفتن این جمله ی “بالای چشمت ابروست”رابه این بزرگواران ندارد.
*گروهی دیگر وجود دارد به نام “امام جمعه”این بزرگوارن بدونه آگاهی و مطالعه حق اظهار نظر در تمام زمینه های ممکن مانند:ورزش،اقتصاد،فرهنگ،فیلم،انرژی بادی و هسته ای،سیاسی؛کنسرت و همه ی خرد وریز زندگی انسانی رادارند و قاعدتا تخصص تمام موارد را نیز دارند و یک امام جمعه در دور افتاده ترین شهر ایران قدرتی بیشتر از ریس جمهور و نمایندگان مجلس را دارد و گاها می تواند حکم اعدام آنها را صادر کنند..
*گروه دیگر وجود دارد به نام “مداحان”:این گروه قدرتی دارند به مثابه امام جمعه ها ،گاهی بیشتر و گاهی کمتر..

*قدرت اقتصادی کشور،در دست گروهی هست که به قول ریس جمهور تفنگ بدست هستند و وزارت اقتصاد در حقیقت تریبونی برای بیان اخبار اقتصادی وسبیلی جهت اماج تیرهایی ناشی از مشکلات اقتصادی…
*ریس جمهوری که به قول وزیر نفتش،که می گفت :دیگران پالایشگاه دارند ولی ما به عنوان ،وزارت نفت چیزی از خودمان نداریم،به عنوان پیمانکاری کوچک آماده دریافت سفارشاتی از مد افتاده است
*دراین مملکت عده ای هستند که می توانند به هم تهمت وافترا بزنند و از همه راحتر به ریس جمهور،ولی نماینده مجلس که قانونا حق سوال دارد،در صورت پرسیدن کوچکترین سوال ،شبانه محاکمه می شود..
*در یک از شهرهای مذهبی گردشگر پذیر کشور ،فردی قانون هایی جدیدی وضع می کنند و ریس جمهور و کابینه اش جرات سخن گفتن ندارند.ودرآمد یکی از بزرگترین مراکز زیارتی وگردشکری معلوم نیست در چه زمینه صرف می شود.این شخص یک ایالت خود مختار بنا کرده است.

این نمونه ها گوشه ای کوچک از هزاران اتفاقی هست در این کشور رخ می دهد و ریس جمهور وحامیانش قدرت لازم برای اداره آن را ندارند.چرا که اگر به روحانی توهین شود ،فرد توهین کننده بعد از مدتی صاحب پست وثروت می شود ویک لقب دهن پر کن را زین پس یدک می کشد و اگر از روحانی حمایت کنی باید بار وبنه سفر به کهریزک و اوین را ببندی.

این است قدرت حسن روحانی که عده ای او را مسول تمام پروژه های نافرجام و همه کاره مملکت خواندند با این اوصاف شما در مورد قدرت روحانی قضاوت کنید

ودر پایان احساس می کنم تنها قدرت روحانی،”نظر ودل مردم”هست ومی باشد…