ریواس جنوب، دکتر سیاوش نریمان/
اکنون که به یمن تاسیس فضاهای مجازی و شبکه های اجتماعی”که البته مترتب بر آسیب های فیزیولوژی و روانی هم هست”اغتنام فرصتی برای تالیف قلوب،بازشناسی ظرفیت ها،مبادله ی اطلاعات و شکل گیری روحیه ی مطالبه گری و……به حاصل آمد،زیبنده تر آن است که از این محمل، برای فریاد کشیدن دردهای مشترک مان که صد البته می دانید و می دانیم،بهره بر داری کنیم.بر این اعتقاد جازم،باورمندم که طرح مباحث ثانویه و کم اهمیت،نوعی ابطال و اتلاف فرصتهاست
“امام علی فرمودند:از دلایل شکست تمدنها و امتها،اهتمام به فروع و بی مبالاتی به اصول مهم است.هستند برخی از متولیان امور سیاسی-اجتماعی در این استان که حتی از این که بدین مباحث فرعی پرداخته شود،بسی مسرورند تا قشر مطالبه گر این نواحی به این جنس موضوعات،سرگرم شوند و مسائل حیاتی و مطالبات اولیه شان،مغفول بماند.
در چنین حلقات و مجمع های نامرئی که نخبگان دردمند و مطالبه گر حضور دارند آیا نباید با تجمیع آراءو تشریک وفاق عمومی برای یافتن راه های علاج درد های چرکین و کهنه ی این دیار مستعد بالقوه مسکین و بالفعل غنی با تمام عده و عده،چاره ای اندیشید؟سال هاست عده ای شیفته ی جاه و منصب در این استان با تهییج عواطف جوانان پاکدل اما بیکار و الان هم عزلت گزین،فقط به اشتعال تنور سیاست ورزی ،اهتمام ورزیده اند وا اسفا!! به رفع هموم و آلام این منطقه،وقعی نمی نهند.
جان کلام این که به جای این فرصت سوزی ها و بحث و فحص از فلان تئوریسین و مکتب فکری،-که البته در جای خود امری نکوست-برای برون رفت از مصائب و مضایق معیشت مردم،تقویت گفتمان مطالبه گری،توسل به ابزارهای صنفی برای مبارزه با مظاهر تبعیض و پدیده ی شوم رانت خواری،تقبیح رویه ی تجمل گرایی برخی مدیران برخوردار از خوان گسترانیده ی انقلاب،اهتمام و عزم جدی برای استیفای حقوق این نواحی و چاره اندیشی برای حل دغدغه های جوانان که بی التفاتی بدانها،هزاران آسیب مهلک را موجب خواهد شد و….”تو خود حدیث مفصل بخوان ازین مجمل”طرحی نوین در افکنده و افقی نو فراروی مردم گشوده شود.
ناگفته پیداست،برخی منصب طلبان که بر مرکب مراد سوارند و ازین نمد،کلاهی بافته اند،این جستار و نوشتار نگارنده در ذائقه شان خوش نمی نشیند چرا که از غنائم،متمتع اند و ککشان هم نمی گزد که دیگران مگر حقی هم دارند.روی سخنم با دوستانی ست که عنفوان جوانی خود را برای تحکیم و بالندگی فلان تفکر به اصطلاح سیاسی و زیر علم فلان و فلان این دیار در شهرستانهای چهارگانه مصروف کرده اند و اکنون آن چه عاید و حاصل شده جز خالی شدن شهرهای گرمسیری از سکنه،جلای وطن و کوچ عناصر مستعد از این منطقه،زمین های لم یزرع،هدر رفت آبهای خروشان،و از آن سو،تکیه ی عده ای قلیل بر مناصبی که گویا ارث مخلدشان است،استخدام های فله ای،انتصاب مدیرانی از قماش و تبار و جبهه ی سیاسی خود که گویی تمام فتوحات با ید با کفایت آنان رقم خورده و دیگران سربازان آماده به خدمت آنان اند.به نظر می رسد در گروه ها به این مهمات پرداخته شود:
علل فرار نخبگان از دیار سهرستانهای گرمسیری چیست؟/نگاه تبعیض آمیز به این مناطق سه گانه چه توجیهی دارد؟چرا در توزیع عادلانه فرصت ها،نگاه آقایان متولی،سیاسی و جزیره ای و با معجون قومیتی و…..رقم می خورد؟چرا به ظرفیت های فکری،اقتصادی،انسانی،مناظر طبیعی و …..این سه حوزه،وقعی قائل نیستند؟چرا فقط عده ای انگشت شمار،بر مناصب تکیه زده و آن را ملک طلق خود می دانند؟چرا به توسعه ی متوازن این دیار مستعد تاریخی،بی مهری و اجحاف می شود؟
به قول حافظ:/سخن درست بگویم نمی توانم دید /که می خورند حریفان و من نظاره کنم/
به یقین کسانی که مستظهر به حمایت این مردم،دولت و خلعتی یافته و ردای ریاستی بر تن کرده تا گرهی از کار خلق بگشایند؛ اما به قول سعدی به جای این که “یار شاطر باشند و نه بار خاطر” به مطامع و مصالح خود و کسان و اصحاب و اذناب خویش می اندیشند و نه تامین معاش و تحکیم عدالت و انصاف،در نگاه این مردم،مردود و مذموم خواهند ماند.
به قول حافظ راز/فردا که پیشگاه حقیقت شود پدید/شرمنده رهروی که عمل بر مجاز کرد/
دکتر سیاوش نریمان.استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی