موج بازنشسته‌ها در استانداری‌های 16 استان کشور شروع شده است؛ در این بین سرنوشت 2 استانداری که در لیست بازنشسته‌ها نیستند اما احتمال تغییر آنها قوت گرفته است، در کهگیلویه و بویراحمد و لرستان برای مردم لرنشین این حوزه حائز اهمیت است؛ تغییراتی که چند پیام و تفسیر مهم دارند.

به گزارش ریواس جنوب از یاسوج، حدود 15 استاندار کشور بازنشسته شدند و دست هیئت دولت و شخص وزیر کشور برای انتخاب جانشینان این همه استاندار در مدت زمان اندک، خالی است.

رویکرد مصلحت‌اندیشی و اعتدال‌گرایی دولت نیز تنوع در انتخاب استانداران را کم کرده و از طرفی حسن روحانی در دولت دومش نیز تمایل به جابجایی همان استانداران قدیمی را داشت.

اکنون که 16 استاندار همزمان با هم باید از مسئولیت‌های خود خداحافظی کنند، دولت به مشکلات و چالش‌های جدی‌تری در انتخاب‌ها به ویژه برای مدیریت سهم‌خواهی‌ها خواهد داشت.

در استان کهگیلویه و بویراحمد با وجود آنکه استاندار آن در لیست بازنشسته‌ها نیست ولی ترکش این چالش را دریافت کرده و این روزها بحث تغییر استاندار در اینجا نیز مطرح است.

دولت دوازدهم، که در انتخاب استانداران اهل ریسک نیست به شدت تمایل دارد که از گزینه‌هایی که آزمون خود را پس داده‌اند استفاده کند؛ از طرفی انتخاب استانداران دو استان بزرگ اصفهان و فارس برای دولت اهمیت بیشتری دارد و به نظر می‌رسد که 2 تن از استانداران سایر استان‌ها که مشکل بازنشستگی ندارند و در کار خود موفق بودند، به این استان‌ها بروند.

علی‌محمد احمدی که در استان کهگیلویه و بویراحمد به نسبت مدت زمانی که بوده و منابع ومحدودیت‌هایی که داشته، موفق عمل کرده است یکی از گزینه‌هایی است که به احتمال فراوان در یکی از این استان‌های بزرگ‌تر مشغول می‌شود.

اگر چه هنوز به صورت رسمی پیشنهادی به علی‌محمد احمدی داده نشده است اما رایزنی‌های دوستانه و ارتباطاتی که این روزها در گرفتن پست‌ها نقش اصلی را دارند، نشان می‌دهد که زمزمه‌های ارتقای استاندار فعلی کهگیلویه و بویراحمد جدی است و او مدت زمان زیادی مهمان این استان نخواهد بود.

او احتمالا به استان اصفهان و یا فارس می‌رود.

موضوعی که از زاوایای مختلف قابل بحث است.

مردم زیادی در ابتدای ورود احمدی به این استان با سابقی که از او داشتند و شعارهایی که روز اول از او شنیدند، امیدوار شدند که کهگیلویه و بویراحمد از زیر آوار ضعف‌های مدیریتی، تبعیض‌ها، رانت‌ها و قوم‌گرایی‌ها و مشکلات ساختار اداری که دلیل عمده بسیاری از عقب‌ماندگی‌ها بوده، بیرون بیاید؛ اما آنها نیز متوجه خواهند شد که هیچ “دایه‌ای” از مادر مهربانتر نمی‌شود.

رفتن احمدی از این استان ضربه بزرگی به اعتماد مردم به دولت و دلسوزی مسئولین این نظام است و این شائبه خجالت‌آور را تقویت می‌کند که واقعا نگاه مسئولان ارشد کشور به این استان، نگاه به “موش آزمایشگاهی” است و این خیلی بد است.

احمدی در این استان کارهایی را شروع کرده و تا حد زیادی هم در نظم و انظباط اداری و تعهدپذیری مدیران در کنار پاسخگویی آنان، گام‌های خوبی برداشته است؛ بروکراسی‌ها و گیرهای اداری ناشی از بافت خاص این استان کمتر شده و به اصطلاح حرف آقای استاندار برای حل مسائل و اختلافات سلیقه‌ای و حتی کارشکنی‌های برخی مدیران در راه‌انداختن امورات مردم و پروژه‌های عمومی استان، خریدار داشته است.

او اکنون یک در یک دوراهی باید انتخاب کند که راه نرفته‌اش را برود و به اعتماد و وعده‌ها و کارهای زخمی‌اش توجه کند یا منافع شخصی‌اش و دست خالی دولت و شیرینی‌های یک مسئولیت بزرگ‌تر را ملاک انتخاب قرار دهد.

طبیعی است که استاندار کهگیلویه و بویراحمد مثل هر شخص دیگری از پیشرفت و ارتقای مسئولیتی استقبال می‌کند ولی حقیقت آن است که رفتن او در این مقطع پشت کردن به مردم است و استان ضربه خواهد دید.

سیاسیون منفعت‌طلبی از ماه‌ها قبل دندان تیز کرده‌اند تا از “گوشت” استانی که همیشه منفعت عده‌ای در تکه تکه کردن آن است، بیشترین سهم را ببرند؛ انها در وزارت کشور چادر زدند تا احمدی برود.

اولویت این افراد هم رفتن احمدی است و کاری ندارند که او استاندار استانی می‌شود که شهرستان‌هایش 4 برابر کهگیلویه و بویراحمد است و حتما توانایی‌هایی در مدیریت داشته که از گزینه‌های استاندار شدن در استان‌های بزرگ‌تر است؛ آنها فقط می‌گویند با احمدی ما به منافع خود نمی‌رسیم.

با رفتن احمدی، روی یک گوشت نذری دعوا خواهد شد تا طیف‌های مختلف سیاسیون سوار بر “گرده” مردم برای گرفتن سهم بیشتر، لابی، معامله و فرصت‌سوزی کنند.

از سوی دیگر، سید موسی خادمی، استاندار بومی کهگیلویه و بویراحمد قبل از احمدی، نیز از موج بازنشسته‌ها بی‌نصیب نخواهد بود.

او که در کهگیلویه و بویراحمد به مراتب موفق‌تر از استان لرستان بود، به احتمال زیاد به یک استان کوچک‌تر مانند بوشهر می‌رود که استاندار آن بازنشسته شده است.

موضوعی که اگر اتفاق بیفتد این سؤال پیش می‌آید که چرا خادمی از این استان رفت؟ چرا بعد از تغییر خادمی، استاندار بعد از او نیز هنوز جوهر حکمش خشک نشده باید برود؟

سیاسیون نمی‌گذارند، کهگیلویه و بویراحمد روی آرامش ببیند یا دولتمردان و سران مملکت، این استان را میدان آزمون و خطا می‌دانند؟

شاید هم احمدی، هوس استاندار شدن در یک استان بزرگ‌تر را کرده است اما هر چه باشد اتفاقات خوبی برای کهگیلویه و بویراحمد با این اتفاق و رفتن احمدی رخ نخواهد داد.

انتهای پیام/بنام