استقرار ادارات مختلف در هر شهر یا منطقه ای از اولین تلاش ها و مطالبات مردم و مسوولان است.
در این بین لزوم برخی از ادارات برای برخی از مردم که از شهر مرکزی خود دورتر هستند بیش از پیش احساس می شود.

به گزارش ریواس جنوب، منطقه چاروسا یکی از مناطقی است که با توجه به محروم بودن آن افراد زیادی تحت پوشش بهزيستي قرار گرفتند.
تعداد زیادی از این مددجویان هم معلول هستند و توانایی انجام کارهای خود را ندارند.
در این بین نوع و نحوه رسیدگی به مددجویان تحت پوشش بهزيستي چاروسا عجیب به نظر می‌رسد.
اینکه چرا در یک منطقه ای با جمعیت 25هزار نفری اداره ی مستقلی از بهزیستی در این بخش مستقر نباشد اولین ابهام و سوال است.
حال که اداره مستقلی به این مردم داده نشد، نوع مدیریت نمایندگی این اداره هم در بخش چاروسا در شان مردمان این دیار نیست.
در بسیاری از مواقع مددجویان و یا ارباب رجوع هایی که به نمایندگی این نهاد حمایتی مراجعه می کنند با درب بسته و یا احیانا درب باز اما بدون حضور کسی روبه رو می شوند.
یا کسی نیست یا هر وقت هم کسی باشد آنقدر متغیر هستند که تشخیص رییس واقعی این مرکز کار سختیست.
چند سرباز و کارمند رسمی بطور نصف و نیمه مسولیت این مرکز را بعهده گرفتند تا سردرگمی مددجویان برای پیدا کردن کسیکه که بتواند جواب قانع کننده ای به آنها دهد بیشتر شود و کی بود کی بود من نبودم هم در بین افراد مسوول رواج پیدا کند.

یکی از مسولان اصلی این نمایندگی از نظر بهزیستی شهرستان کهگیلویه فقط یک روز به این منطقه می آید و البته شنیده شد که به دلایل اختلافاتی که با مدیر بهزیستی کهگیلویه داشته است به این منطقه تبعید شده است تا ابهام دیگری در ذهن مردم به وجود آید که مگر این منطقه تبعیدگاه هست که افراد بی انگیزه به این منطقه تبعید شوند.

آنطور که قانون می گوید بهزیستی باید هر 6ماه یک بار به خانواده های مددجویان سرکشی کند و در جریان مشکلات آنها قرار گیرد اما در چاروسا این بازدیدها صورت نمیگیرد چون کسی نیست که در فکر این اتفاق باشد.

نه تنها مدیران و مددکاران بهزیستی به این مددجویان سرکشی نمی کنند بلکه به دلیل فاصله ی گاها 90کیلومتری با شهر دهدشت و بالا بودن مخارج، مددجویان هم امکان اینکه به دیدار مددکاران خود بروند وجود ندارد !
شکی نیست که اگر تجهیزات و تسهیلات موجود در بقیه ادارات بهزیستی، در منطقه چاروسا نیز وجود داشت، مددجویان به جای اینکه حتی شرکت در کمیسیون‌های خود را مجبور به عزیمت به دهدشت باشند با مراجعات متعدد به اداره از آنها استفاده می کردند و حالا که چنین مهمی برایشان محقق نشد معلوم نیست اگر حقی داشته باشند گیرشان می آید یا نه؟

انتظار می رود مسولان مربوطه بیش از همیشه به فکر مددجویان و علی الخصوص مددجویان معلول خود باشند و پیگیری های لازم را در خصوص مستقل شدن بهزیستی چاروسا انجام دهند