شهرداری شیراز با اتمام مرحله نود و نهمین جهش عمرانی موفق به آسفالت کردن ۲.۵ میلیون مترمربع از معابر در طول یک سال (بهمن ۱۴۰۳ تا بهمن ۱۴۰۴) شد؛ این موفقیت که شامل ۳۰۰ هزار تن آسفالت بوده در مناطق یازدهگانه کلانشهر شیراز به انجام رسید و محور اصلی جهش ۵۹ را پوشش میدهد اما اکنون این پرسش مطرح است که آیا این جهش عمرانی، مرهمی واقعی بر زخم زیرساختهای فرسوده شهر است؟
مدیران شهری شیراز معتقدند با پوشش آسفالت ۲.۵ میلیون مترمربعی معابر این کلانشهر در یک سال به رکوردی قابلتوجه در آسفالتریزی دست یافتهاند.
به گفته قائممقام شهردار شیراز در دوسال مالی ۱۴۰۲ و ۱۴۰۳، حدود ۶میلیون مترمربع از معابر مناطق یازدهگانه شیراز تحت عملیات اساسی مانند درزگیری، لکهگیری، روکش و زیرسازی قرار گرفتهاند.
آرش فرجزاده معتقد است این اقدام نشاندهنده تعهد جدی مدیریت شهری به ارتقای سریع وضعیت معابر است.
او این تلاشها را نتیجه یک برنامه راهبردی عملیاتی شهرداری شیراز دانست که با همکاری شورای شهر به تحقق رسیده است.
در حالی که شهرداری از پایان عملیات آسفالت در مرحله ۵۹ جهش عمرانی خبر میدهد اما بسیاری از کارشناسان در حوزه شهری معتقدند تمرکز صرف بر روکش معابر، بدون رفع ریشهای مشکلات زهکشی و کیفیت زیرسازی تنها یک راهحل موقت است که به سرعت زیر بار ترافیک سنگین شیراز از بین خواهد رفت و نیازهای واقعی شهروندان را برآورده نخواهد کرد.
با وجود اینکه این دستاورد کمک قابلتوجهی به تسهیل تردد شهروندان میکند اما صرفاً آسفالتکاری، راه حل جامع برای مشکلات زیربنایی شهر نیست.
فرسودگی معابر، مشکلات زهکشی و نیاز به زیرسازی مناسب از مهمترین چالشهایی به شمار میروند که همچنان نیازمند توجه و برنامهریزی دقیقتر هستند؛ برای ارتقای پایدار کیفیت زندگی شهروندان، افزون بر آسفالتکاری، باید به توسعه حملونقل عمومی، مدیریت پسماند، و بهبود زیرساختهای دیگر نیز توجه ویژه شود.
اگرچه این اقدامات، گامی مثبت در جهت بهبود وضعیت معابر شیراز به شمار میرود اما نیازمند برنامهریزی بلندمدت و جامع برای حل مشکلات اساسیتر زیرساختی است؛ تداوم این روند با تمرکز بر برنامهریزی جامعتر و همهجانبه، میتواند به توسعه پایدار و بهبود کیفیت زندگی در کلانشهر شیراز کمک کند.
