آیا بدنه حکومت، پزشکیان را یاری میکنند یا باز هم داستان چوب لایه چرخ گذاشتنها ادامه دارد/ نقش پررنگ رهبری در ایجاد وفاق ملی
تحلیل_ تحریریه ریواس جنوب
این روزها، عرصه سیاست و قدرت در ایران، بسیار پیچیده شده است و نمیتوان تحلیل درست و نزدیک به یقینی از آنچه پیشروی است، ارایه کرد.
تحریمها و فضای بسته کشور، جماعت زیر خط فقر را روز به روز بیشتر میکند و مردم در بدترین شرایط اقتصادی از ابتدای انقلاب تاکنون هستند.
نفت ایران از طریق دلالهای و واسطهها به کمترین قیمت به فروش میرسد و پول آن نیز به دلیل مسدود بودن همه کانالهای ارتباطی یا به کشور نمیرسد یا با قیمت بسیار بالا، اجناس بیکیفیت و درجه چندم به ازای نفتذباارزش ما وارد کشور میشود.
از سوی دیگر، همدست شدن همه ارکان حاکمیت در سه سال اخیر و روی کار آمدن دولت شهید رئیسی علیرغم تلاشهای او اما باز هم نه تنها گره مشکلات مردم باز نشد بلکه وضعیت بدتر هم شد.
با این وجود کمتر کسی پیشبینی میکرد، بنبست سیاسی به وجود آمده در حذف اصلاحطلبان و جریان یکدست کردن نامزدهای ریاستجمهوری اینبار از سوی شورای نگهبان تغییر کند و به یکباره یکی از سالمترین و ریشهدارترین چهرههای اصلاحات، به کرسی ریاستجمهوری برسد.
حالا به جرات میتوان گفت که نظام اسلامی ایران در آخرین آزمون خودش برای اثبات کارایی یک نظام اسلامی در حل مشکلات مردم چه در سیاست و چه در اقتصاد است.
آزمونی که با همسویی کامل چهار قوه رهبری، مقننه، مجریه و قضاییه و در طی سه سال به خوبی پاس نشد و شاید هم فرصت کافی برای شهید رییسی و کابینه او مهیا نشد اما هر چه باشد اینبار آخرین فرصت نظام برای آشتی با مردم و یک وفاق ملی برای خروج از بنبست فعلی خواهد بود.
وفاقی که مسعود پزشکیان از سوی قوه مجریه و از سمت مردم میتواند، نماینده شایستهای باشد و به خوبی دولت وفاق ملی را تشکیل دهد، اما اینها کافی نیست و بقیه عوامل هم موثرند.
رهبری، حمایت تمام قد از دولت جدید کرد، بیت آیتالله خمینی(ره)، پای کار آمدند، رییس قوه قضاییه و مقننه به دیدار پزشکیان رفتند و همقسم شدند، تلویزیون بعد از یک دهه تصویر سید محمد خاتمی و دیدارش با منتخب مردم را پخش کرد، سعید حلیلی، نامزد رقیب پزشکیان به دیدار او رفت و دست همکاری داد و در مقابل همه اینها جنس شخصیت مسعود پزشکیان با دعوا و تنش جور نیست و همه اینها نشانههای امیدوارکنندهای هستند تا نظام اسلامی ما در آخرین فرصت خود نه تنها برای حل مشکلات داخلی و خارجی برای همدیگر سنگاندازی و کارشکنی نکنند بلکه همقسم و همراه شوند و فارغ از دعواهای سیاسی یکبار برای همیشه حکمرانی معقول و معمولی را بر کشور حاکم کنند و کاری کنند کارستان!
البته نشانههای ناامیدکنندهای هم از جمله تصمیمات دقیقه نودی دولت در ایجاد ناترازی آب پشت سدها و به خطر افتادن تولید برق در روزهای گرم تابستان و همچنین تصمیم اخیر ممنوعیت واردات خودرو با حجم موتور بالا و…. هم وجود دارد که امیدوارم اینها عامدانه و کارشکنانه نباشد و در ادامه راه موفقیت دولت جدید برآمده از خواست ملت به خط قرمز و اولویت اول همه ما تبدیل شود.
همه دعوا روی این است اگر دولت پزشکیان موفق سود، تحریمها را بردارد، با دنیا ارتباط برقرار کند، دروازه بانکهای جهانی را به روی ایران بگشاید، در داخل رضایتمندی ایجاد شود و برخی حقوق اولیه مانند فیلترینگ و برخورد عزتمندانه پلیس با شهروندان و… رعایت شود همه این موفقیتها به نام اصلاحات مصادره میشود و دیگر اصولگرایان شانسی برای بازگشت به قدرت ندارد، این حرف اگر هم درست باشد اما حقیقت نیست و جنبههای دیگری هم دارد.
در این موارد بدون شک نقش رهبر معظم انقلاب برای پهن کردن یک چتر وحدت بسیار کارساز است؛ رهبری میتواند همه عوامل ذینفوذ در ساختار قدرت سیاسی در کشور را متقاعد کند که اگر کشور در این چهار سال آتی نتواند تصمیمات راهگشایی بگیرد و رضایتمندی ایجاد کند دیگر کسی کاری به این جناح و آن جناح ندارد و ستونهای اعتماد مردم به کارایی نظام فرو خواهد ریخت و آن وقت تر و خشک با هم خواهند سوخت و اصولگرا و اصلاحطلب برای مردم فرقی ندارد.
انتهای پیام/
